„Hér á til dæmis eftir að ráðast í myndarlegar skattalækkanir eftir yfirgengilegar skattahækkanir vinstristjórnarinnar.“ Það er Davíð Oddsson, fyrrum formaður Sjálfstæðisflokksins og forsætisráðherra lengur en nokkur annar sem minnir á hvað er brýnast við gerð væntanlegs stjórnarsáttmála þeirra ríkisstjórnar sem nú er unnið að.
Davíð skrifar í leiðara Morgunblaðsins, eins stöðugasta bakhjarls Sjálfstæðisflokksins, að nýafstaðin kosningabarátta snerist að drjúgum hluta um það sem engu skiptir í bland við þráhyggju og misskilning. „Því miður virðast stjórnarmyndunarviðræður ætla að taka mið af þessu og dellumálin vera helsti ásteytingarsteinninn.“
Síðar í leiðaranum segir Davíð: „Ísland stendur frammi fyrir margvíslegum brýnum verkefnum. Hér á til dæmis eftir að ráðast í myndarlegar skattalækkanir eftir yfirgengilegar skattahækkanir vinstristjórnarinnar. Þá þarf að huga að ýmsum verkefnum til að treysta stoðir samfélagsins, meðal annars vegna aukins ferðamannastraums til landsins en einnig til að tryggja að heilbrigðis-, velferðar-, og menntakerfi standi undir þeim kröfum sem almenningur í landinu gerir til þeirra mála. Allt eru þetta þýðingarmikil verkefni sem varða almenning miklu. En það eru ekki þessi verkefni og önnur álíka sem mestu ráða um myndun næstu ríkisstjórnar. Sú umræða snýst aðallega um hvernig hægt sé að þóknast Viðreisnarflokkunum í Evrópumálum og í aðförinni að undirstöðuatvinnuvegum þjóðarinnar, en íslenskir krataflokkar hafa af einhverjum ástæðum lengi haft horn í síðu þeirra atvinnugreina.“
Og síðar segir hann: „Það er ömurlegt að enn skuli ESB-mál þvælast fyrir í íslenskum stjórnmálum þrátt fyrir skýran vilja almennings um að Íslandi sé haldið utan sambandsins. Þetta er mikið skemmdarverk og það versta er að það byggist á þeirri blekkingu að einhver munur sé á að sækja um aðild og gerast aðili.“
Hvers á þjóðin að gjalda, nánast spyr Davíð:
„Þjóðin á betra skilið en að vera þvælt eina ferðina enn í gegnum þessa vitlausu umræðu um ESB-umsókn þegar full þörf er á að nýta tíma og pólitískt þrek í að leysa raunveruleg viðfangsefni og tryggja áframhaldandi lífskjarabætur almennings.“
