Framlag Íslands til að taka á flóttamannavandanum er myndarlegt, segir í nýjum pistli Þorsteins Pálssonar á Hringbraut. Sá hjárænulegi skuggi hvíli þó yfir kynnningu málsins að ákvörðuninni var fylgt úr hlaði „með yfirlýsingu um að Ísland væri þar með mest í heimi á þessu sviði“ segir í pistli Þorsteins.
Íslensku ráðherrarnir ætla að beita sér á alþjóðavettvangi til að fá aðrar þjóðir til að feta í hin stóru fótspor Íslands, segir í pistlinum. „Eftir þessa ákvörðun getur Ísland sannarlega tekið þátt í umræðum um þessi efni af fullri reisn að því er fjárframlög varðar. En hitt er hálfgerð hjáræna að láta líta svo út að nú sé það hlutverk Íslands að tala úr kennarapúltinu til annarra þjóða. Tal af þessu tagi byggir á álíka djúpri hugsun og viðskiptabannsævintýri borgarstjórnarmeirihlutans.“
Þorsteinn ræðir flóttamannaholskefluna og Evrópusamstarf. „Fyrstu viðbrögð populískra flokka í Evrópu voru að kynda undir hræðslu og nota hana til að ala á andúð á Evrópusambandinu. Þetta var mjög í samræmi við þann tíðaranda sem ýtt hefur undir öfgar til hægri og vinstri.“
Almenningsálitið hafi aftur lagst á hina sveifina víðast hvar. „Krafan var að sýna samkennd og um nánara samstarf þjóða í milli. Það er því alls ekki svo að ríkisstjórn Íslands hafi verið ein um að átta sig ekki á almenningsálitinu í byrjun.“
Framhjá því verði ekki horft að flóttamannastraumurinn hafi reynt á regluverk og spurning sé hvort þjóðirnar eigi að taka á þessu viðfangsefni hver í sínu afmarkaða horni. Ekki hallast þó Þorsteinn að því.
„Í yfirlýsingu ríkisstjórnarinnar er hvergi fjallað um samtarf og samvinnu með öðrum bandalagsþjóðum í Evrópu. Skynsamlegt er að taka á móti fólki beint úr flóttamannabúðum næst átakasvæðunum. Hitt er sérkennilegt að geta ekki um samstarf við bandalagsþjóðirnar um aðstoð við fólk sem þegar er komið til Evrópu.
Með þessu móti er ekki verið að horfa heildstætt á vandann. Þvert á móti. Ríkisstjórnin lét undan með peninga en hélt sér við þröngsýn viðhorf varðandi eðli þess verkefnis sem Evrópuþjóðirnar standa andspænis.
Að þessu leyti er yfirlýsing ríkisstjórnarinnar birtingarmynd þeirrar markvissu stefnu hennar að láta Ísland reka í áttina frá bandalagsþjóðunum,“ skrifar Þorsteinn Pálsson í pistli sínum.
