Líklega er það þrennt sem öðru fremur bjargaði Íslandi frá gjaldþroti þegar efnahagsáfallið reið yfir haustið 2008; blessaður makríllinn, ferðamaðurinn - og innflytjandinn. Hlutur þess síðarnefnda hefur verið vanmetinn í umræðunni að mati þess sem hér heldur á penna; beinlínis má ætla að hagsældina megi að stórum hluta þakka erlendu vinnuafli.
Langstærstur hluti innflytjenda er harðduglegt fólk, heiðarlegt og stundvíst - og hefur aukið framleiðni og afkomu fyritækja til muna. Margir iðnhöldar ganga raunar svo langt að segja erlent vinnuafl taka því íslenska fram; það taki sér helst ekki pásu yfir allan guðslangan vinnudaginn og þekki ekki þá menningu að skreppa frá miðju verki í tíma og ótíma.
Hagsaga Íslands frá því eftir hrun væri allt önnur og daprari ef landsmenn hefðu ekki notið alls þessa góða fólks utan frá meginlandi Evrópu sem hefur lagt sitt þunga lóð á vogarskálar atvinnulífsins. Það er því að þakka, að stærstum hluta, að uppgangurinn í ferðaþjónustu og byggingariðnaði hefur tekist jafn glæsilega á Íslandi og raun ber vitni hin síðari ár.
