Hef líklega verið tíu ára patti fyrir botni Eyjafjarðar, kannski bara átta, en gildir einu, altént man ég það eins og gerst hafi í gær þegar síðhærður maður, gott ef ekki hippi á sinni tíð, kom með nokkurn hóp af fólki inn á grasbalann á Ráðhústorgi, svo furðulegu fólki raunar að augun glóðu í öllum nærstöddum.
Þarna voru sumsé komnir fávitar, sem svo hétu á þessum tíma Íslandssögunnar þegar rétt var búið að skipta yfir í hægri umferð á Íslandi.
Þegar betur var að gáð hafði einhverjum nýlega útskrifuðum félagsráðgjafa dottið það til hugar að labba með þessar óvenjulegu manneskjur niður í bæ, alla leið ofan af Sólborg þar sem fólk af þessu sauðahúsi hafði verið geymt og falið um árabil.
Þetta var þá.
Virkar fyrir mannsöldrum síðan.
Seinna var það kallað þroskaheft, svo með þroskahömlun. Úr því sem komið er finnst mér fara best á því að tala um það sem fólk, af því að það erum við öll, en af öllu tagi, blessunarlega - og líklega engir tveir eins.
Og einsleitni samfélagsins er löngu að baki. Sömuleiðis einangrun hópa, ég tala nú ekki um útskúfun. Sem betur fer. Breidd samfélagsins hefur aukist og sömuleiðis fjölbreytileikinn. Þar er kominn stórsigurinn. Mesta breytan. Og þannig líður einmitt samfélagi best, altso þegar það viðurkennir tilbreytileika sinn og heldur til haga öllum auði sínum og marglæti.
Á stundu sem þessari þegar við fögnum alþjóðadegi Downs-heilkennis skulum við klappa okkur á öxl fyrir æ umburðarlyndara samfélag sem dæmir fólk fremur af styrkleikum þess en veikleikum. Af því við höfum öll erindi og erum öll til gagns, hvernig svo sem innviðir okkar eru, svo og útlitið og hátternið.
Við erum flest með einhverja fötlun, ellegar okkar veiku hlið sem við viljum ekki endilega vera dæmd af einni og saman, en til samans sköpum við samfélag á breiddina þar sem jöfn tækifæri eiga að vera leiðarstefið og meginerindið.
Í dag er ástæða til að gleðjast. Við gleðjumst yfir stórum og smáum sigrum um leið og fögnum alþjóðadegi Downs-heilkennis. Til hamingju með daginn.
