Einn allra þekktasti Íslendingur samtímans, Ómar Ragnarsson fór á kostum í sjónvarpsþættinum Mannamáli á Hringbraut fyrr í vikunni en þar sagði hann Sigmundi Erni frá því atviki í lífi sínu þegar hann varð langsamlega hræddastur.
Sviðið er Álftanes fyrir mörgum árum. Þar var búið að koma fyrir miklu loftfari sem Íslendingar höfðu ekki séð áður í sínum túngarði; heljarinnar belgur sem þaninn var út með gasi og hékk mannheld karfa undir öllu saman. Loftbelgsstjórinn hafði sannfært Ómar, sem þá var fréttamaður á Sjónvarpinu, að gerast fyrsti farþegi í loftbelg á Íslandi; það væri jú saga til næsta bæjar. Og Ómar sló til, sá fréttina í málinu - og þótt hann þyrfti að aðstoða flugkappann í fyrstu við að koma belgnum á loft taldi hann sig eiga augljóst ævintýri fyrir höndum sem örugglega myndi enda vel; hann væri jú eldri en tvævetur í fluginu. En þá gerist hið óvænta; harkalegur vindstrengur flengir loftbelginn sem hrekst af stað eftir túnunum úti á Álftanesi - og af því Ómar er samviskusamur maður hélt hann eins og hann frekast gat í botninn á körfunni sem smám saman fór líka að lyftast sakir þess að loftbelgsstjórinn pumpaði öllu því gasi sem hann gat upp í belginn sem tókst þá loksins alveg á loft og strunsaði til himins eins og engin væru endimörkin - og með fréttamanninn hangandi á botni körfunnar.
Ómar sagði í þættinum að þarna hefði hann sannfærst um að lífi sínu væri lokið; aðeins væri tímaspursmál hvenær hann myndi missa takið og falla til jarðar með augljósum afleiðingum. Hann sá jörðina æða frá sér og fór að hugleiða bænir við hæfi. En þá byrjaði loftbelgurinn að hrapa; belgurinn þurfti meira gas en var til staðar - og Ómar náði að kútvelta sér eftir jörðinni þegar karfan nálgaðist blessaða fósturjörðina á ný.
Allan tímann hafði loftbelgsstjórinn haldið að Ómar hefði sleppt takinu strax í flugtaki.
Og þetta er ekki eina ótrúlega sagan sem Ómar segir af sjálfum sér í Mannamáli en þáttinn má nálgast í heild sinni hér og klippur úr þættinum með því að smella hér:
