Það er heldur betur sögustund í Mannamáli vikunnar þar sem veitingamaðurinn Jose Garcia og eigandi Caruso í Austurstræti sest í stólinn gegnt Sigmundi Erni, en hann hefur búið hér á landi í rösklega þrjátíu ár - og segir að sér hafi verið ætlað að flytjast til Íslands. Hægt er að nálgast þáttinn hér á vef stöðvarinnar.
Hann er fæddur í Honduras 1961, en frétti af töfrum Íslands þegar hann var í námi í Bandaríkjunum 1980, hvar hann kynntist íslenskri stúlku sem sýndi honum mynd af Íslandi þar sem heitur reykur steig upp úr hvítri fönninni. Teningunum var kastað, fáum árum síðar bauðst honum að gerast skiptinemi og voru nokkur lönd sem komu þar til greina. Þegar hann hann sá að Ísland var eitt þeirra rifjaðist ljósmyndin upp fyrir honum - og hann hélt í norðrið.
Og þá byrjaði ævintýrið; í fyrstu dvaldi hann hjá góðum hjónum í Reykjavík, en hélt svo norður til Akureyrar um vorið með tvö þúsund krónur í vasanum frá skiptinemasamtökunum í borginni, en þær rétt dugðu fyrir mánaðardvölinni á gistiheimili í bænum. Hann hafði þegið starf sem sjálfboðaliði á vistheimilinu Sólborg á Akureyri það sem eftir lifði sumars og hélt að hann gæti borðað þar reglulega, en vinnutíminn var aðeins þrír dagar í viku, svo hann svalt heilu hungri þess á milli og tapaði nærri 15 kílóum næstu vikurnar. Hann kvartaði til samtakanna syðra sem sögðu honum að koma suður, sem hann gerði fótgangangi, en var snúið við á Holtavörðuheiði þar sem hann var að ganga inn í brjálað vetrarveður sem efalítið hefði orðið honum að aldurtila.
Stórkostlegar eru lýsingar Jose Garcia á fyrstu ferðinni vestur á Þingeyri til tengdaforeldra sinna og sextán systkina Þrúðar, verðandi konu hans, en þar kynntist hann ekki einasta gífurlegu fannfergi heldur og þeim hrikalegasta mat sem hann hafði sett inn fyrir sínar varir.
Hann talar góða íslensku, aflaði sér orðaforða með því að skrifa íslensku orðin í litla skrifblokk sem hann var alltaf með á sér, en óneitanlega þvælist stöku stafur ennþá fyrir honum, sérstaklega ö, h og v. En hvergi í heiminum líður honum betur en á Íslandi, enda orðinn langtum meiri Íslendingur í sér en nokkru sinni mið-Ameríkumaður - og vel að merkja, aldrei hafi hann fundið fyrir fordómum hér á landi, nema jú kannski einu sinni frá fúlum stöðumælaverði. Og kuldinn henti honum vel, vindurinn og rokið líka, því hitinn og rakinn fari illa í hann; það sé því eins og hann hafi fæðst hér á landi.
Mannamál eru frumsýnd öll fimmtudagskvöld klukkan 20:30.
