Sigurlaug Halldórsdóttir flugfreyja hjá Icelandair segir 17. júlí vera sorgardag í íslenskri flugsögu. Sigurlaug hóf störf sem flugfreyja hjá félaginu þann 9. maí, 1977 og hefur því starfað fyrir fyrirtækið í 37 ár og þrjá mánuði. Henni, sem og öllum starfandi flugfreyjum hjá Icelandair var sagt upp í gær. Hún birti í kjölfarið færslu á Facebook síðu sinni þar sem hún lýsir yfir vonbrigðum sínum á framkomu fyrirtækisins.
„Mér líður eins og orðið hafi flugslys. Við höfum öll lifað það af, en lemstruð á sàl og líkama, trúlega til frambúðar."
Flugfreyjufélag Íslands verður 66 ára 30. desember. Sigurlaug segir margt hafa áunnist á þeim tíma.
„Mikið hefur àunnist í formi bættra kjara kvennastéttar, sem þorði og reið à vaðið með margar kröfur sem þóttu fràleitar þegar þær voru bornar fram , en unnust þó.
Hún segir stéttarfélögin mikilvæg en nú virðist sem eigi að ganga frá FFÍ og líkir því við stöðuna í Bandaríkjunum.
„Stéttarfélög urðu til í kjölfar iðnbyltingarinnar um miðja nítjàndu öld, þegar vélar fóru að koma í stað mannsafls og vernda þurfti kjör launþega hjá ört vaxandi stórfyrirtækjum.
Við iðnbyltinguna fór mannskepnunni nefnilega fyrst að hnigna í formi minni samkenndar og skeytingaleysis í garð annarra, en það er önnur saga. Nú er staðan greinilega sú, að ganga á af stèttarfélaginu okkar dauðu. Slíkur er veruleiki í Bandaríkjunum, enda nýtur venjulegt launafólk þar hvorki veikindaréttar né uppsagnarákvæðis svo eitthvað sé nefnt og stéttarfélögum er steypt af stóli hverju af öðru. Hér á Íslandi hafa stéttarfélög verið öflug, hingað til, nýlegt dæmi er verkfall fólks í Eflingu í miðju Covid, þegar allir vildu að lífið færi í sem eðlilegast horf."
Hún veltir því fyrir sér hverju verlalýðsfélög eru að berjast ef stórfyrirtæki geta sturtað þeim ofan í klósettið þegar þeim hugnast.
„Hvers vegna að vera með kröfur ef niðurstaðan er einhliða: haltu kjafti og éttu skít eða vertu úti?
Ég fékk mína uppsögn í dag, eftir 37.3 àr... hefur ekkert með þína frammistöðu að gera, fylgdi. Fràbært!!!
Félagið mitt, í yfir 43 àr, hef gefið því ALLT! Og notið þess.
Hef verið í alls konar viðburðum og auglýsingum út um allt, án þess að fà krónu fyrir því stundum rennur manni bara blóðið til skyldunnar. Líka þegar èg var beðin að gefa 10% af tekjum í júní og júlí til fèlagsins!!! Auðvitað.. við stefnum öll að sama marki. Ég leggst á árar, er aflögufær."
Hún spyr að lokum hvort engin mennska sé eftir hjá stjórnendum félagsins.
„Nú er hins vegar búið að henda okkur öllum í ruslið, fleygja okkur öllum á einu bretti.
Okkur er gert að skila einkennisfötunum í næstu viku. Við erum rétt að kyngja uppsögninni. Er engin mennska hinum megin?
Það að missa vinnuna kemur næst à eftir dauðsfalli nàins ættingja."
