Margrét Frímannsdóttir fangelsisstjóri á Litla Hrauni og alþingismaður til 20 ára ræddi hispurslaust um baráttu sína við brjóstakrabbamein fyrir rífum áratug í sjónvarpsþættinum Mannamáli á Hringbraut í gærkvöld. Hún kvaðst þar aldrei hafa orðið hrædd við krabbann, kannski að einhverju leyti vegna þess að hún barðist við hann í miðri kosningabaráttu fyrir þingkosningarnar 2003, en þó ekki síður sakir þess að hún hafi strax verið harðákveðin í að líta á veikindin sem hvert annað verkefni sem hún yrði að leysa á lífsleiðinni. Visssulega hafi hún oftsinnis verið örþreytt á þeysireið sinni á milli pólitískra funda, en þá hafi hún haft þann vana að setjast út í bíl, leggja sætið aftur og hlusta á slökunartónlist í 15 mínútur.
Aldrei hefði lífið virkað jafn sterkt á hana og einmitt þegar það var hvað veikast í hennar lífi. Hún hafi greinst í byrjun árs, um miðjan vetur, en vorið sem hafi farið í hönd hafi verið einstakt í hennar lífi því aldrei fyrr hefði hún tekið betur eftir því hvað lífið kviknar af miklum ákafa og einmitt þegar nær liði sumri. Sú tilfinning hefði fyllt hana krafti í baráttuna við eigin mein.
Hún leyndi því ekki að krabbameinið sem hún barðist við hafi verið mjög alvarlegt, en endurtók að hún hefði aldrei efast um að hún gæti sigrast á því. Og baráttan hafi ekkert farið framhjá fólki, því hún hafi kosið að koma fram nauðaskollótt fremur en að vera með hárkollu; fengið háðsglósur fyrir en þó meira hrós - og vel að merkja, sagði Margrét; sjálfsmynd manns beytist ekkert þótt maður missi brjóst, ekki frekar en að missa putta eða jafnvel annað eyrað. Þú sért alltaf sami einstaklingurinn, alltaf sami persónuleikinn, hvað sem á dynji, þótt sjúkdómur ræni þig ef til vill einhverjum hluta líkamans.
Viðtalið í heild sinni eer að finna undir sjónvarpsflipanum á hringbraut.is og klippur úr viðtalinu hér neðar á forsíðunni.
