Ólafur Arnarsson hagfræðingur telur að stúlkurnar sem sendar voru að Kleppjárnsreykjum og bankamenn sem dæmdir hafa verið í fangelsi vegna hrunbrota eigi það sameiginlegt að mannréttindi hafi verið brotin á báðum hópum.
„Aldrei dytti mér í hug að leggja að jöfnu stöðu stúlknanna sem sendar voru á Kleppjárnsreyki og bankamannanna sem að undanförnu hafa verið dæmdir í fangelsi. Ég get hins vegar ekki varist þeirri tilhugsun að í báðum tilfellum lagðist allt íslenska kerfið á eitt með að brjóta mannréttindi á ákveðnum hópi fólks. Réttarríkið mátti síns lítils í báðum tilvikum,“ skrifar Ólafur á fésbók.
Hagfræðingurinn heldur áfram: „Í tilfelli stúlknanna var stofnað sérstakt embætti sem hafði það hlutverk eitt að koma úr umferð og refsa sem sakamönnum stúlkum sem ekkert höfðu gert af sér annað en að verða ástfangnar af hermönnum. Það var ekki glæpur og gat aldrei verið. Í sumum tilfellum var stuðst við vangaveltur óhæfrar „lögreglukonu“ og ekkert annað þegar stúlkur voru teknar með valdi og í raun brennimerktar. Enga vörn fundu stúlkurnar hjá dómstólum landsins eða æðstu stjórnvöldum. Þetta finnst okkur skammarlegt í dag.
Í tilfelli bankamanna var stofnað sérstakt embætti sem hafði það hlutverk eitt að finna sakir á bankamenn og fá þá dæmda í fangelsi. Vitnisburðir eru keyptir gegn friðhelgi af mönnum, sem virðast bera meiri ábyrgð á mögulegum lögbrotum en þeir sem dæmdir eru í fangelsi. Vikið er frá grundavallarreglum réttarríkisins og sönnunarbyrði snúið við. Sakborningum er meinað um aðgang að þeim gögnum sem liggja til grundvallar ákæru og dómarar neita að taka varnir sakborninga til greina andspænis hinum keyptu framburðum,“ skrifar Ólafur.
Af færslu Ólafs má ráða að hann telji líklegt að MDE muni veita bankamönnunum íslensku uppreisn æru.
„Fyrir 70 árum var enginn mannréttindadómstóll Evrópu og því geta stúlkurnar á Kleppjárnsreykjum einungis fundið réttlæti í skömm okkar sem þjóðar. Bankamennirnir munu væntanlega sækja réttlæti til mannréttindadómstólsins í Strassburg og kannski skömmumst við okkar einhvern tíma fyrir að hafa látið réttarríkið víkja á nýjan leik. Það skiptir engu máli hvort um er að ræða „siðprýði“ eða „réttláta reiði“, réttarríkið verður að standa! Á því prófi föllum við Íslendingar aftur og aftur. Ég skammast mín fyrir það.“
Við þessum skrifum hafa ýmsir brugðist en lætur Egill Helgason fjölmiðlamaður duga að skrifa: „Ósmekklegt er þetta.“
Páll Bergþórsson veðurfræðingur spyr með nokkurri kaldhæðni: „Af hverju kvartar enginn fyrir hönd fátæka smáhnuplarans?“
Allmargir lýsa sig aftur á móti sammála skrifum Ólafs en hann telur að aðför hafi verið gerð að réttarríkinu með því að þjóðin og fulltrúar hennar í störfum hafi tekið sig saman um að finna sökudólga á efnahagshruninu.
