„Ég var einu sinni rekinn út úr Ríkisóperunni í Berlín og dæmdur í ævilangt bann þaðan og er saga að segja frá því. Þannig var mál með vexti að ég var staddur í vinnuferð í Berlín og sá að um kvöldið átti að frumsýna Don Giovanni. Barenboim var að stjórna og allt fínir söngvarar. Mér datt ekki annað í hug en það væri uppselt en viti menn, það var til miði, að vísu rándýr og á besta stað, og ég sló til.“
Þannig hefst bráðskemmtileg frásögn eftir Magnús Lyngdal Magnússon sagnfræðing og fyrrverandi aðstoðarmanns rektors við Háskóla Íslands. Magnús greinir frá því á Facebook-síðu sinni. Sýningin umdeilda var flutt í Schiller-leikhúsinu. Segir Magnús að sýningin hafi verið vel sungin og spiluð en uppfærslan sjálf hrein hörmung.
„Að sýningu lokinni komu söngvarar hver á fætur öðrum fram á sviðið og var vel fagnað og þá Barenboim með hljómsveitina og fékk frábærar undirtektir. Loks kom leikstjórinn fram á sviðið og þá varð allt vitlaust í húsinu og mikið púað og blístrað.“
Magnús ákvað að taka undir og segir að í fyrsta og síðasta sinn hafi hann tekið undir með hinum óánægðu og púað.
„Ég veit ekki fyrr en það er æpt á mig með þykkum þýskum hreimi: „It is stricktly forbidden to boo in German opera houses.“
Magnús sneri sér við, nokkuð hissa á viðbrögðunum og benti spyrjandi á svalirnar þar sem á annað þúsund manns létu ófriðlega og púuðu á hljómsveitarstjórann.
„Skiptir þá engum togum að þessi tveggja metra risi rífur mig upp á hnakkadrembinu og fleygir mér út úr salnum með þessum orðum: „Das ist mein haus, get the fuck out of here and never come back“.“
Magnús gaf þó lítið fyrir bannið en hann segir að lokum:
„Þetta var sjálfur Indentantinn í húsinu en ég tek það fram að ég er búinn að sjá þónokkrar sýningar þar síðan.“
