„Af gefnu tilefni gerum við athugasemd við málefni sem nær þvert á skólastig og varðar reglur um fræðslu fyrir börn og unglinga. Nýlega hefur borið á því að óheppileg fræðsla hafi ratað inn í framhaldsskóla.“
Þetta segir í tilkynningu frá stjórn og starfsfólki Heimili og skóla. Samtökin segjast hafa áhyggjur af því að það sé verið að hleypa mönnum inn með forvarnarstarf sem hafa ekki faglega þekkingu til þess. Eru samtökin þar að tala um meðal annars heimsóknir Hlyns Kristins Rúnarssonar. Forvarnarstarf hans hefur verið gagnrýnt á þeim forsendum að örstutt er síðan hann hætti neyslu. Hann hefur verið frá fíkniefnum í aðeins fjóra mánuði og aðeins þremur mánuðum eftir að hann hætti neyslu fór hann inn í framhaldsskóla með fræðslu handa nemendum. Þá er í nýjasta tölublaði Stundarinnar viðtöl við konur sem saka Hlyn um hrottalegt ofbeldi.
„Í viðtali við Stundina 4.okt. 2019 lýsir Kristín I. Pálsdóttir, talskona Rótarinnar, áhyggjum af því að skólar hleypi mönnum inn með fræðslu- og forvarnarstarf sem ekki hafa faglega þekkingu til að sinna slíku starfi og segir að um öryggisgloppu sé að ræða. Nemendur séu jafnvel settir í hættu. Rafn Magnús Jónsson, sérfræðingur hjá Embætti landlæknis, segir í sömu grein að þetta sé ekki æskilegasta leiðin til að fara ef markmiðið er að hafa áhrif á hegðun. Þetta gangi gegn þeim leiðbeiningum sem Landlæknisembættið hafi gefið út um forvarnir og sé andstætt allri þekkingu á forvörnum.“
Heimili og skóli benda einnig á að ekki séu til nein lög né reglur um hverjum sé hleypt inn í skóla landsins með forvarnarstarf eða fræðslustarf. Vilja samtökin að menntamálaráðuneytið útbúi viðmið um hvernig eigi að hafa forvarnarstarfi í skólum landsins.
„Ekki eru til nein lög eða reglur um það hverjum er hleypt inn í skólana með forvarnar- eða fræðslustarf eða hvernig slíku starfi skuli háttað af hálfu gestkomandi aðila. Engin viðmið eru til af hálfu mennta- og menningarmálaráðuneytis um hvernig haga skuli utanaðkomandi fræðslu inni í skólum. Einstök sveitarfélög hafa sum hver sett sér viðmið um slíkt en almennt er það á ábyrgð skólastjórnenda að ákveða hvaða kynningar skuli heimilaðar. Það fyrirkomulag virðist þó ekki duga til að vernda nemendur fyrir óæskilegum áhrifum af óviðeigandi fræðslu og óskum við því eftir að mennta- og menningarmálaráðuneyti útbúi viðmið um fræðslu í skólum og eftir því sem við á í samstarfi við hlutaðeigandi, svo sem skólastjórnendur og sveitarfélög.“
