„Þetta er ekki hlutur sem ég skammast mín fyrir. Örið mitt minnir mig á það að á þessum tímapunkti var lífi mínu ógnað. Ég fór í gegnum allt til að sigra og sigraði það. Bæði ber ég þetta með stolti að hafa komist hingað og minnir mig á að vera þakklátur fyrir það sem ég hef.“
Þetta segir Linda Sæberg, 37 ára en hún greindist með brjóstakrabbamein fyrir rösku ári - og sigraðist á vanda sínum eftir erfiða og flókna aðgerð og eftirmeðferð, jafnt líkamlega og tilfinningalega. Hún var gestur í þættinum 21 í gærkvöldi.
Linda fór í fleygskurð til að vinna bug á meini sínu - og örið sem eftir situr er að hennar sögn ekkert til að fela, heldur minni það hana á verkefnið sem hún fór í gegnum og ekki síður þá staðreynd að hún bar sigur úr býtum. Örið sé hennar sigurtákn - og það er hennar reynsla að jafn mikilvægt sé að sýna það og segja frá því; umræðan og upplýsingin sé afskaplega mikilvægur þáttur í bataferlinu Aðspurð hvort hún hafi farið langt niður andlega við tíðindin svarar hún játandi:
„Fyrsta hugsunin var gríðarleg hræðsla. Bæði hræðsla og ég trúði ekki að þetta væri að gerast.“
Þá hugsaði Linda hvað geri ég næst. Hvernig laga ég þetta.
„Innan við sólarhring var ég, ég sigra þetta, ég læt taka af mér brjóstið og ég klára þetta og sigra þetta. Þú ferð í „survival“ mót,“ segir Linda sem fannst það ekki hræðileg tilhugsun að taka af sér brjóstið ef það yrði til þess að hún myndi lifa.
Ég geri hvað sem er til að ég lifi. Þú setur allt í hendurnar á þeim (læknunum) og segir:„Gerið það sem þið þurfið að gera. Ég vil lifa.““
Þá opnaði Linda sig um hvernig hún hefði tekist á við umræðuna um dauðann ásamt tæplega þrettán ára gamalli dóttur sinni. Fyrsta spurning barnsins var hvort móðir hennar myndi deyja.
„Ég gat minnt hana á það að mamma mín var búin með þetta og lifði það af. Það hjálpaði henni mjög mikið,“ segir Linda og bætir við að þegar ferlið af stað með öllum sínum veikindum, þá kom tímapunktur sem dóttir hennar var hrædd um að Linda myndi deyja en hún treysti sér ekki til að segja það við hana. Vildi ekki draga móður sína niður.
„Hún var ekki tilbúin að segja það við mig. Það er ekki fyrr en að skólinn hefur samband og segir að hún sé mjög viðkvæm og væri að gráta í skólanum sem ég fer að fiska hvað er í gangi. Þá var óttinn að sigra hana.“
Linda ræddi þá við dóttur sína sem varð rólegri í kjölfarið. Hér má sjá viðtalið í heild sinni.
