Líkir Ís­landi við Kópa­sker: „Við erum af­skekkt sér­visku­leg byggð á hjara veraldar“

Rit­höfundurinn Guð­mundur Stein­gríms­son segir Ís­lensku þjóðina haga sér alveg eins og íbúa Kópa­skers og Raufar­hafnar þegar út­lendingar dirfast að gagn­rýna landið.

Hann vitnar í ný­legt at­vik þegar leik­konan Þór­dís Björk Þor­finns­dóttir olli usla fyrir að hvetja fylgj­endur sína á sam­fé­lags­miðlum til að sleppa því að heim­sækja Kópa­sker og Raufar­höfn vegna slæms veðurs, en hún hlaut bæði morð- og nauðgunar­hótanir í kjöl­farið.

„Þór­dís Björk Þor­finns­dóttir leik­kona telst, vegna færslu á Insta­gram, ekki vera vinur Kópa­skers eða Raufar­hafnar að sinni,“ skrifar pistla­höfundur.

Poppstjarna óvinur þjóðarinnar

Guð­mundur benti á að svipað hafi verið uppi á teningnum þegar söngvarinn Robbie Willi­ams yfir­gaf Leifs­stöð með löngu­töng á lofti og sví­virti land og þjóð.

„Sá var ekki par hrifinn af mót­tökum hér þegar hann kom hingað og hélt tón­leika um árið. Mikil um­ræða skapaðist um það hvað amaði að þessum manni og hvers lags bjöllu­sauður hann væri. Hann skyldi ekki teljast til svo­kallaðra Ís­lands­vina, sem er klúbbur sem við höfum stofnað um alla fræga út­lendinga sem hingað koma í heim­sókn og finnst landið okkar frá­bært, að talið er.“

Ef minnsti grunur leikur á að frægum út­lendingi líki ekki landið, fær hann auð­vitað ekki inn­göngu að sögn Guð­mundar.

Gagnrýni uppsker hótanir

„Mér hefur alltaf fundist ég lifa, sem höfuð­borgar­búi, í miðjunni á goggunar­röð: Lands­byggð-Reykja­vík-heims­byggðin. Lands­byggðin er við­kvæm gagn­vart Reykja­vík. Reykja­vík, og restin af Ís­landi, er við­kvæm gagn­vart heims­byggðinni. Ís­land er í raun Kópa­sker.“

Ís­land í sam­hengi heimsins sé af­skekkt sér­visku­leg byggð á hjara veraldar. „Ef leik­hópur kæmi hingað frá Dan­mörku og dönsk leik­kona myndi pósta á Insta­gram að Ís­land væri ömur­legt land og að fólk skyldi ekki koma hingað því hér væri ekkert nema skíta­veður og ör­fáar hræður í roki, er ég hræddur um að hún myndi upp­skera tölu­verð leiðindi. Lík­lega hótanir.“

Ofurviðkvæmi á háu stigi

Guð­mundur telur orð sögð í kæru­leysi geta hitt aðra inn að kviku. „Spurningin blasir við: Hverju sætir? Af hverju er þessi ofur­við­kvæmni til staðar? Leik­kona lætur orð flakka á ferð í appel­sínu­gulri við­vörun. Er það ekki bara hennar mál? Má ekki horfa í gegnum fingur sér með færslur fólks? Hugsa kannski, að þetta hljóti að vera djók? Þurfa í­búar Kópa­skers, og Raufar­hafnar ef út það er farið, stað­festingu Þór­dísar Bjarkar á því að þessir staðir séu æðis­legir? Þurfum við Ís­lendingar stað­festingu Robbie Willi­ams eða annarra út­lendinga á því að hér sé fagurt? Vitum við það ekki sjálf?“ spyr Guð­mundur.

Hann veltir því enn frekar fyrir sér hvort yfir höfuð megi vera illa við Kópa­sker eða Ís­land. „Vita­skuld. Þótt alltaf sé betra að fólk hafi hemil á dóna­skap og sýni lág­marks­kurteisi, þá verða skiptar skoðanir og stundum harka­leg hrein­skilni alltaf fylgi­fiskar frjálsra sam­fé­laga.“

Tá­fýla af fyrstu skáld­sögunni

Sjálfur hefur Guð­mundur orðið fyrir barðinu á því. „Ég lagði allt í mína fyrstu skáld­sögu fyrir margt löngu og sat með öran hjart­slátt fyrir framan sjón­varpið þegar fyrsti dómurinn kom. Hann var svona: „Það er tá­fýla af þessu.“

Hann viður­kennir að þó ekki sent neinar morð­hótanir fyrir vikið. „Dóm­harka annarra og ó­nær­gætni getur vissu­lega tekið á, en ég held að lykil­at­riðið hljóti alltaf að vera það, að maður reyni að leiða mest af því hjá sér, en leiti leið­sagnar í lífinu annars staðar: Til þeirra sem maður treystir og til eigin sann­færingar.“