Ólafur Arnarson, fyrrverandi formaður Neytendasamtakanna, greinir íslenskt samfélag í skrifum sínum í Fréttablaðinu í morgun. Þar leggur hann áherslu á stórútgerðina sem hann segir engu frábugðna erlendum stórfyrirtækjum sem setja hagnað sinn í skattaskjól.
„Íslenska stórútgerðin er í engu frábrugðin Google, Amazon, Apple og öðrum fjölþjóðlegum fyrirtækjasamstæðum sem stýra hagnaði af starfsemi sinni í skattaskjól á aflandseyjum. Þetta er siðlaust en löglegt vegna þess að strengjabrúður peningavaldsins á þingi og í ríkisstjórn passa upp á sína og þiggja að launum brauðmola sem hrökkva af veisluborðum hins raunverulega valds, og stöku klapp á kollinn.
Stórfyrirtæki hagnast og borga vart skatta á meðan fólkið í landinu líður skort. Þetta er staðreynd í Bandaríkjum Norður-Ameríku þar sem þriðjungur þjóðarinnar er undir fátæktarmörkum. Þetta er staðreynd á eyjunni bláu sem er eitt ríkasta land í heimi.“
Ólafur segir að á undanförnum árum hafi kvótaþegar Íslands keypt upp stóran hluta íslensks atvinnu- og viðskiptalífs, en á sama tíma hafi þrengt að stórum hópum fólks sem á ekki lengur efni á læknisþjónustu. Ólafur gengur svo langt að kalla Ísland fanganýlendu.
„Ísland er í raun fanganýlenda. Í gjöfulu landi hefur ungt fólk ekki efni á að koma sér þaki yfir höfuðið, gamalt fólk hefur ekki efni á að leysa út lyfin sín. Hvernig má þetta vera í vestrænu „lýðræðisríki“?
Spurningunni er auðsvarað. Við erum haldin Stokkhólmsheilkenninu sem felst í því að gíslar öðlast samúð og meðlíðan með föngurum sínum. Þess vegna kjósum við sífellt yfir okkur sömu stjórnmálamennina og flokkana, glaðværa gíslatökumenn sem halda okkur í gíslingu fyrir kvótaþega þessa lands með bros á vör. Kannski eigum við ekki betra skilið.“
