Ragnar Þór Ingólfsson fer hörðum orðum um samkomulag sem kallað hefur verið jöfnun lífeyrisréttinda á almennum vinnumarkaði og opinberum.
„Hvernig ætla sjóðirnir að geyma þetta stóraukna innstreymi fjármagns án þess að belgja út markað sem nú þegar er útblásinn? En úrvalsvísitalan hækkaði um 43% á síðasta ári án þess að sýnilegar rekstrarlegar forsendur væru fyrir því hjá íslenskum fyrirtækjum,“ skrifar Ragnar Þór, stjórnarmaður í VR í ítarlegum pistli á eigin heimasíðu.
Hann getur þess fyrst að aðilar vinnumarkaðarins hafi samið um að hækka iðgjöld í lífeyrissjóðakerfið í 15,5% (úr 12%) og lofi þar með að verið sé að jafna réttindi á almennum markaði við opinbera kerfið.
„SA/ASÍ hækkuðu iðgjöld í lífeyrissjóðakerfið um 20% árið 2006, til að koma til móts við aukna örorkubyrgði og hækkun lífaldurs í bland við slæma stöðu sjóðanna eftir kerfisbundin hrun á mörkuðum. Nú 10 árum seinna þarf að hækka iðgjald um 30% til að sjóðirnir geti greitt lífeyri sem fólk getur lifað á, einnig þarf að hækka aldur til töku lífeyris. Jafnvel í 70 ár. Iðgjöldin í lífeyrissjóðina hafa þannig hækkað um 55% á aðeins 10 árum.“
Stjórnarmaður VR setur einnig fram spá næstu tíu ára:
„Kostnaður fyrirtækja við hvert starf eða vinnuframlag hækkar og hlutfallið sem búið er að eyrnamerkja í skatta og alls kyns sjóði á vegum aðila vinnumarkaðarins er komið í 66.5% af launum allra á vinnumarkaði. Þessi tala mun lækka í 64% verði tryggingagjaldið lækkað á móti hærri iðgjöldum í lífeyrissjóðina. Það sem eftir stendur þarf almenningur að lifa á í okurvaxta og láglaunaánauð í boði ASÍ og SA og þeirra heilaga SALEK.“
Ragnar spyr hvort ekki sé kominn tími til að stoppa þessa vitleysu og krefjast þess að verkalýðshreyfingin fari að berjast fyrir betri lífsgæðum okkar á meðan við höfum heilsu til að njóta þess „í stað þess að verja fjármálakerfið og það skrímsli sem lífeyrissjóðakerfið er orðið. Krefjast breytinga á kerfinu þar sem fátækragildrum verður eytt og óskertur grunnlífeyrir tryggður án sjóðsöfnunar heilkenna. Er ekki komin tími til að verkalýðshreyfingin hætti að hámarka arðsemi lífeyrissjóða sem eru orðnir stærstu eigendur fyrirtækja og fasteignalána á Íslandi og hafa beinan hag á að hækka álagningu, vexti og halda úti láglaunastefnu, með veglegum dekurpökkum til þeirra sem stjórna.“
Þá spyr stjórnarmaðurinn eftirfarandi spurninga:
Er ekki komið nóg af vaxtaokrinu?
Er ekki komið nóg af húsnæðisvandanum?
Er ekki komið nóg af endalausum talnaleikjum um kaupmátt sem enginn sér tangur né tetur af, nema þeir sem reiknuðu hann?
Er ekki komið nóg af gríðarlegri misskiptingu lífsgæði?
Er ekki komið nóg af fjársveltu heilbrigðiskerfi?
Er ekki komið nóg af þessum plebbum sem ropa pakksaddir um hvað okkur sé fyrir bestu?
Lokaorð færslu Ragnar á facebook eru afgerandi:
„Við hljótum að geta staðið í lappirnar einu sinni gagnvart þeim þunnildum og marg gjaldþrota hugmyndafræði sem ASÍ ber á borð félaga sinna undir styrkri stjórn óvinsælasta talsmanni launafólks í sögu hreyfingarinnar.
Höfnum nýgerðum kjarasamningum og krefjumst raunverulegra kjarabóta sem við getum lifað á.“
