Í alþjóðasamskiptum eru ósýnilegar markalínur. Sumar þessar línur eru markalínur milli hinna áhyggjulausu þjóðarleiðtoga og hinna alvörugefnu þjóðarleiðtoga. Þær eru tákn um pólkitíska skiptingu þjóðanna sem láta sig friðsamleg alþjóðasamskipti einhverju varða.
Hvað eru Kína og Japan að gera í málefnu Kóreuskagans? Það er ekki ráðlegt að knýja þau til svars. Til þess hafa bæði ríki afrekað of mikið á liðnum árum og til þess er staða þeirra í heiminum of mikilvæg.
Til skamms tíma voru bæði efnahagslega háð Bandaríkjunum. Þetta er breytt. Þau geta bæði áfallítið þolað það þótt talsverður afturkippur kæmi í samskiptin við Bandaríkin.
Einkum Japan.
Japan hefur óbundnari hendur en önnur iðnveldi heimsins. Og er því ef til vill öðrum fremur þannig betur sett.
Þegar Kóreustríðið geysaði lét utanríkisráðuneyti Japan ekkert til sín heyra.
En nú vaknar sú spurning hvort ábyrgir aðilar í Japan búa sig undir sinnanskipti.
Eftir því bíður Kína. Hið eina sem sameinar Japan og Kína er óttinn við stríð og kjarnorkusprengjur á Kóreuskaga.
Japan mun með stuðningi frá Kína koma í veg fyrir vopnuð átök á Kóreuskaganum.
Þau ræða nú við ríkisoddvita Norður Kóreu og Suður Kóreu. Þar verða lögð drög að samkomulagi sem bjargar heiðri ríkisoddvita Norður Kóreu og sefar ótta Suður Kóreu. Ríkuleg umbun er þess utan í boði.
Bandaríkin halda að sér höndum. Þau hafa ekki annað val.
Japan og Kína vita að ekki verða sinnaskipti í deilum Norður Kóreu og Bandaríkjanna. Báðum ríkjum stjórna ríkisoddodvitar í óstöðugu jafnvægi.
Asíuþjóðir eru alvanar slíku ástandi.
Japan og Kína kunna að tefla fram tveimur andstæðum fylkingum hvorri gegn annarri og hafa gang af báðum.
