Það rifjast upp fyrir mér þessi dægrin þegar ég lá næturlangt á þunnri dýnu inni á Landakotsspítala á meðan langveik dóttir mín var rannsökuð í þaula - og það tók mig svolítinn tíma að venjast því að hafa alla hina foreldrana í kringum mig sem voru líka að bíða úrlausna á lasleika sinna barna. Þarna láum við eiginlega í kös á gólfinu, hver við hliðina á sínu barni og töldum flugurnar sem smám saman söfnuðust í hjúpinn á ljósinu í hvítmáluðu loftinu.
Svo vandist þetta einhvern veginn. Og ljóskeilan af leigubílunum sem óku hjá varð jafn hlýlegur partur af nóttunni og skellirnir í klossum hjúkkanna sem trítluðu framhjá úti á gangi.
Sumt af þessu fólki sem ég svaf þarna hjá svo vikum skipti þekki ég enn þann dag í dag, enda deildum við mikilvægri lífsreynslu. Og kannski þeirri merkilegustu, að freista þess með öllum ráðum að finna bót á meinum barna sinna.
Því er á þetta minnst að ég hef verið minntur á mikilvægi spítala. Svona líka.
Og þessi áminning líður mér ekki úr minni.
Hún hefur fært mér þau sannindi að ríkið, sem erum við manneskjurnar, hefur engu merkilegra hlutverki að gegna en að lækna og líkna sjúkum.
Annað kemur þar á eftir. Það sjá þeir sem þekkja einu ósk sjúklingsins.
Samfélag er nefnilega eins og hver annar einstaklingur sem fyrst og sannast finnur til ábyrgðar þegar það sem honum er helgast og mikilvægast verður fyrir áfalli. Og þarfnast hjálpar, jafnvel árum saman, af því enginn veit hvað er að fyrr en seint og um síðir - og jafnvel aldrei.
Og aldrei vill þessi einstaklingur vera meiri partur af samfélagi en einmitt þegar svona er komið fyrir í lífi hans.
Það er nefnilega svo að ef samfélag hegðaði sér eins og einstaklingur myndi það forgangsraða eins og hann. Alltaf. Forgangurinn verður því augljósari sem áminningin verður sterkari.
Og það er þess vegna sem nafn mitt er að finna á meðal þeirra tugþúsunda sem hafa skrifað sig á undirskriftalista Kára Stefánssonar sem vill setja heilbrigðismálin í forgang.
Einmitt þess vegna.
