„Ýmsir, og það á við bæði við um fjölmiðla og opinbera aðila, gefa sér að sum málefni standi ofar lögmálum sem gildi um önnur mál. Ásakanir um tiltekin efni lúti ekki lágmarkskröfum um sönnunarfærslur þótt þær einar geti gert óbætanlegan skaða. Það er brýnt að tekið sé á slíkri hegðun af mikilli einurð og árétta það augljósa að alvarlegar ásakanir, jafnvel svívirðilegar, ýti síst af öllu burt því sem gilt hefur frá öndverðu, að saklaus sé sérhver uns sekt er sönnuð.“
Svo hefst leiðari Morgunblaðsins í dag. Leiðarahöfundur setur þessi orð í samhengi við mál Ólafs Jóhannssonar, sóknarprests í Grensáskirkju, sem var sakaður um kynferðislega áreitni af fimm konum. Úrskurðarnefnd þjóðkirkjunnar fann Ólaf sekan um siðferðisbrot gegn tveimur þeirra. „Offorsið gagnvart presti í Grensássókn minnir á aðrar galdrabrennur,“ segir í leiðaranum.
Séra Ólafur var eins og áður segir fundinn sekur um siðferðisbrot gegn konum af Áfrýjunarnefnd þjóðkirkjunnar. Sagði nefndin að séra Ólafur nyti ekki óskerts trausts. Í úrskurðinum var Ólafur sagður hafa sleikt kinnar kvenna, haldið þeim á lofti á meðan hann faðmaði þær og gefið fótanudd án samþykkis.
Nefnd á vegum fjármálaráðuneytisins um tímabundnar lausnir ríkisstarfsmanna frá störfum komst að þeirri niðurstöðu að ekki hefði verið rétt staðið að málum. Þá segir nefndin að engin sjálfstæð rannsókn hafi farið fram af hálfu biskups á ásökununum. Þá skal tekið fram að málið fór á sínum tíma fyrir bæði úrskurðar- og áfrýjunarnefnd kirkjunnar og í báðum þeim nefndum var tímabundna lausnin frá starfi dæmd réttmæt. Biskupsstofa ákvað að greiða séra Ólafi vangreidd laun eins og aldrei hefði til tímabundins brottrekstrar komið. Að sögn lögmanns Ólafs er hann tekinn við embætti á ný.
Ritstjóri gagnrýnir fjölmiðla
Leiðarahöfundur gagnrýnir sérstaklega fjölmiðla, sem hann telur taka sér rannsóknarvald og dómsvald gegn fólki sem verði fyrir alvarlegum ásökunum. „Fjölmiðlar nær og fjær hafa of oft dansað með, ekki síst þeir sem þykjast hafa rannsóknarvald og jafnvel sjálfskipað dómsvald í hverri grillu sem þeir grípa.“
Nefnd eru tvö dæmi frá Bretlandi um fólk sem hafi orðið fyrir alvarlegum ásökunum, sem var haldið á lofti af fjölmiðlum. „BBC hljóp illa á sig gagnvart söngfuglinum Cliff Richard í samvinnu við lögregluyfirvöld. Urðu skattborgarar þar að bæta fyrir afglöp þeirra. Lundúnalögreglan hóf einnig rannsókn af þunga á meintum hring barnaníðinga sem tengdist þinginu og efsta lagi stjórnkerfisins. Það voru safaríkar fréttir og enginn skortur á áreiðanlegum lekum.“
Hinn meinti barnaníðshringur reyndist uppspuninn einn, en maður á sextugsaldri hefur verið ákærður fyrir að bera ljúgvitni gegn fjölda stjórnmálamanna og afvegaleiða lögregluna. Hefur maðurinn sjálfur verið dæmdur fyrir brot gegn ungum drengjum.
„Æra Heath forsætisráðherra fauk fyrir lítið. Aðrir þekktir menn komu við sögu. Gerð var húsleit á heimili Leon Brittan, fyrrverandi ráðherra og komissar hjá ESB, sem kominn var vel á áttræðisaldur. Hann lést brotinn maður á meðan „málið var í rannsókn“. Nú er upplýst að „heimildin“ spann söguburðinn upp og dró lögregluna á asnaeyrum. Ekkja Brittans fékk háar bætur frá skattgreiðendum og rannsóknin kostaði hundruð miljóna,“ segir að lokum í leiðaranum sem setur eins og áður segir skrifin í samhengi við mál Ólafs sem var ásakaður um kynferðislega áreitni af konunum fimm.
