\"Ég ætla rétt að vona að Katrín Jakobsdóttir láti ekki ata sér út í forsetaframboð. Hún er með skárri pólitíkusum sem við eigum, og þá eigum við fáa, og því lítið vit í því að djöfla henni í forsetaframboð. Það er eins og vanhugsuð biskupsfórn í skák, verandi með verra tafl.\"
Með þessum orðum byrjar einn skemmtilegasti penni Hringbrautar, rithöfundurinn Guðmundur S. Brynjólfsson stórpólitískan pistil sinn um nýjasta plottið í íslenskri pólitík. Sú mikla mannkostamanneskja sem Katrín Jakobsdóttir er - og Guðmundi líkar vel við hana á þingi - er að hans sögn trommuð upp í skoðanakönnunum af fólki sem hafi ekki nokkurn áhuga á að kjósa hana
Þetta lið, meinar Guðmundur, vilji ata henni á foraðið en ætli aldrei að kjósa hana, sjálfstæðismenn, framsóknarmenn og kratar – og sjálfsagt píratar líka, þó það skipti minna máli því þeir nenni hvort eð er ekki á kjörstað.
Og hér rifjar Guðmundur upp frægt fordæmi:
\"Það rifjast upp hvað hún amma mín sagði mér, gleggsti stjórnmálaskýrandi sem ég hef fyrir hitt, hún sagði mér hvernig Sjálfstæðismenn gengu fram árið 1968. Þeir ýttu Gunnari Thoroddsen í framboð, studdu hann og fjármögnuðu, hvöttu og léku stuðningsmenn í þúsundavís. En kusu hann fáir. „Þeir ætluðu sér að losna við hann, fyrir fullt og fast, úr pólutíkinni, en það fór eins og það fór og hann fyrirgaf þeim aldrei, beið bara eftir rétta tækifærinu til hefnda,“ sagði sú gamla – það tækifæri kom eins og allir vita. Sú hefnd var sæt.
Sagan sé að endurtaka sig, meinar rithöfundurinn af Eyrarbakka: \"En, passaðu þig Kata!\" endar hann pistil sinn - með upphrópunarmerki.
