Alþýðulýðveldið Kína er og verður okkur á Vesturlöndum ráðgáta. Á umliðnum árum hafa kínverskir kommúnistar staðið afsíðis og varðveitt einstæðar marxískar kenninsetningar sínar um öreigaræði og heimsbyltingu. En ekki lengur.
Í dag lauk 19. landsþingi Kommúnistaflokks Kína. Landþingi sem engu breytti og færði ekkert nýtt. Staðfesti aðeins að Kína er og verður lögregluríki undir stjórn Kommúnistaflokks Kína og klíkunnar í kringum Xi Jingping forseta Kína og aðalritara Kommúnistaflokks Kína.
Traust stjórnafar harðæðis í bland við ofbeldi er tryggt.
Enginn straumhvörf urður í fossafalli æsingarinnar í kringum 19. landþingið í kínverskum fjölmiðlum. En skilaboð 19. landsþingsins eru líka ætluð Kínverjum en ekki okkur.
Ekki fer framhjá neinum að næstu fimm ár munu einkennast að blóðugum flokkadráttum innan Kommúnistaflokks Kína og skefjalausum ofsa flokksmanna og Xi Jinping verður því að afstýra fullkominni pólitískri ringulreið.
Á eynni Taíwan og í Hong Kong kryfja menn nú til mergjar hvaða er í vændum. Þó ekki fyrr en hrinfingaraldan sem reis í kringum 19. landsþingið ríður yfir. Eining og friður eru ekki það sem koma skal.
Frá örófi alda hafa Kínverjar litið á landið sitt sem miðdepil heimsins bæði í landfræðilegum skilningi og menningarlegum skilningi. Land sem umkringt er af vangefnunum barbörum.
Þannig er Kínverjum innrætt frá því þeir læra að að tala að land þeirra er Miðríkið eða Landið í miðið - brennidepill alheimsins. Uppruni þessra hugmyndar á djúpar rætur í kínveskir sögu.
Samkipti Vesturlanda við Alþýðulýðveldið Kína eru vond og þau munu versna. Þessi staðreynd er óskemmtileg -en óhrekjanleg. Kommúnistar í Kína mun halda áfram að glíma við vandræði - og valda vandræðum.
