Landsliðsmaður í fótbolta lýsir æsku litaðri af kynþáttafordómum og fíkn foreldra

Guðlaugur Victor Pálsson, landsliðsmaður í fótbolta, opnar sig um erfiða æsku í nýjasta hlaðvarpsþætti Sölva Tryggvasonar. Guðlaugur er flestum Íslendingum vel kunnugur af fótvoltavellinum en hann landaði samning hjá Liverpool aðeins 16 ára gamall og spilar nú lykilhlutverk í landsliði Íslands.

Mikil fíkn beggja foreldra olli því að þegar Guðlaugur átti að vera að setja alla athyglina á fótboltann var hann í raun í fullri vinnu við að passa að móðir hans myndi ekki fyrirfara sér og að yngri systir hans væri í lagi.

„Mamma er mamma, mamma er Ásta, en fíkillinn er fíkillinn, þetta er ekki mamma mín,“ segir Guðlaugur um móður sína þegar hún var í neyslu.

Fór á geðdeild

Álagið varð það mikið að hann hrundi sjálfur niður fyrir tæpum sjö árum og endaði inn á geðdeild. „Ég var búinn að vera að díla við mikla djöfla sjálfur og ég leitaði mér hjálpar um áramótin 2013/2014 á geðdeildinni á Landsspítalanum og tók mér frí frá boltanum í 6 vikur þegar ég var í meðferð þar inni.“

Hann kveðst vera þakklátur fyrir að hafa leitað sér hjálpar en telur sig ekki hafa verið tilbúinn á þessum tíma.

Féll af vagninum

„Mér finnst aðeins eins og þetta hafi ekki verið alveg 100 prósent heiðarlegt hjá mér. Aðeins eins og ég hafi verið að flýja eitthvað með því að fara þarna inn, en ekki misskilja mig, ég er mjög þakklátur fyrir að hafa farið inn á geðdeildina og það gaf mér hjálp, en ég var ennþá í smá afneitun,“ segir Guðlaugur.

Hálfu ári eftir meðferðina datt Guðlaugur aftur í það. „Ég var að sukka og „gambla“. Ég var búinn að brenna allar brýr að baki mér gjörsamlega og það vildi enginn snerta mig í fótboltaheiminum. Ég var kannski ekki jafntilbúinn og ég hélt, og ég var enn að deyfa mig, hvort sem það var í spilavítum eða í drykkjunni og ég var enn að lifa í þessum óheiðarleika,“ segir Guðlaugur.

Langaði að vera hvítur

Guðlaugur lýsir því einnig að hafa orðið fyrir fordómum bæði í skólanum og í fót­boltanum. ,,Þetta var mikið í fót­boltanum þegar ég var yngri, for­eldrar á hliðar­línunni að segja alls konar hluti og það kom oft fyrir að það var öskrað inn á völlinn: ,,Stoppið þennan negra og svo­leiðis,” lýsir Victor.

,,Það var oft sem ég fór grátandi heim úr skólanum eftir að ég var kallaður ein­hverjum nöfnum og ég sagði oft við for­eldra mína að mig langaði að vera hvítur."

Sam­band Guð­laugs Victors við föður sinn hefur verið stopult í gegnum tíðina en ný­lega spurði hann hvernig það hafi verið að búa á Ís­landi sem hörunds­dökkur maður fyrir 25 árum síðan. ,Það var ,,bru­tal” á þessum tíma sagði hann, sér­stak­lega til að byrja með.”

Sér ekki eftir neinu

Hann myndi þrátt fyrir það ekki vilja breyta fortíðinni. ,,Ég sé ekki eftir neinu, af því að ef ég lít til baka yfir öll þessi ár, þá er ég sá sem ég er í dag út af mínu lífi. Ég get ekki séð eftir hlutum af því að ég er ánægður í eigin skinni í dag.”

Guðlaugur er allt annar í dag en hann var þá og einbeitir sér nú af fullum krafti í fótboltanum en stutt er síðan hann var valinn maður ársins hjá liði sínu SV Darmstadt 98 í Þýskalandi.