\"Það er í náttúru mannsins að stauta; svo juðar hann þetta áfram þangað til hann les. Það er ekki vísindagrein og verður ekki – þrátt fyrir háfleygar nafngiftir á tiltækinu. Það þarf ekki annað til en eina bók og einn bandprjón og eina vel meinandi kerlingu – með æðahnúta.\"
Þannig endar einn vinsælasti pistlahöfundur Hringbrautar tilskrif dagsins, en rithöfundurinn Guðmundur S. Brynjólfsson frá Eyrarbakka vill þar ná umræðunni um læsi ungra krakka niður úr háloftunum. Hann segir svokallað byrjendalæsi dæmi um fásinnu þar sem fólk reyni að búa til vísindi utan um það sem ekkert sé: \"Sú var tíð,\" skrifar hann \"að kerlingar kenndu krökkum að lesa með bara þeirri bók sem hendi var næst og einum bandprjón. Sú lestrarkennsla hratt af stað til mennta hvurjum snillingnum á fætur öðrum og urðu ófáir ekki bara menntamenn heldur „hágáfaðir“ eins og Páll Eggert Ólafsson kemst að orði um Jón Vídalín.\"
Og hann rifjar meira upp: \"Prestar fóru um landið og prófuðu börn og færðu til bókar kunnáttu þeirra. Aumingjar lærðu ekki að lesa – enda ekki búið að finna upp „úrræði“ sem gera slíka menn ómögulega með sjálfa sig. Þannig undu allir glaðir við sitt og urðu með tíð og tíma dugandi þegnar og enduðu sem smiðir, mótoristar, skáld, prentarar, ómagar og veðurfræðingar – svo fátt eitt sé talið. Svo dó þetta fólk – og hefði dáið jafnt með byrjendalæsi,\" skrifar Guðmundur á hringbraut.is í dag.
