Óttar Guðmundsson geðlæknir og Karl Bretaprins eru jafnaldrar. Óttar er fæddur í apríl en Karl í ágúst. Fæðingarárið hefur, að sögn Óttars, bundið þá sterkum böndum. Óttar segir í pistli sem birtur var í Fréttablaðinu:
„Karl fékk að vita á barnsaldri að hann yrði næsti kóngur Breta. Ég fékk að vita að ég ætti að verða skáld og andans maður eins og pabbi og frændur hans. Tíminn leið. Prinsinn ungi og ég sjálfur undirbjuggum lífsstarfið. Upp úr 1975 voru langflestir jafnaldra okkar komnir á fulla ferð í atvinnulífinu. Ég vissi að ég yrði aldrei skáld og var kominn í aðra vegferð. Aðrir úr árganginum fundu sinn sess í lífinu.“
Óttar segir Karl hafi beðið eftir að vera krýndur en móðir hans setið sem fastast. Óttar segir:
„Hann kvæntist og skildi enda óheppinn með konur eins og margir jafnaldrar hans. Á nýrri öld fór árgangurinn að tínast á eftirlaun og hætta störfum. Flestir horfa nokkuð sáttir um öxl á dagsverkið en Karl situr enn atvinnulaus á varamannabekknum og bíður eftir sínu tækifæri.“
Óttar nefnir að mögulega hefði líf hans þróast með öðrum hætti ef hann hefði beðið eftir sinni vinnu, beðið eftir að verða skáld. Óttar segir að lokum:
„Ég þakka forsjóninni fyrir þau forréttindi að fá að stjórna mínu eigin lífi í samræmi við eigin hæfileika og áhuga. Ég vorkenni Karli enda er hann enn að bíða eftir manninum sem mamma og pabbi vildu að hann yrði. Hann sárkvíðir fyrir því að hitta þann mann.“
