Athafnamaðurinn og fjárfestirinn Ole Anton Bieltvedt segir almenning á Íslandi eiga kröfu á hendur stjórnvöldum vegna stórfelldrar eignaupptöku á síðustu áratugum. Hann segir \"krónuhamfarirnar\" hér á landi vera stjórnarskrárbrot og ekkert annað en þjófnað úr vösum venjulegs fólks.
Hann bendir á í nýjustu blaðaskrifum sínum að um síðustu aldamót hafi krónan fallið 35 sinnum frá stofnun lýðveldisins: \"Voru gengisfellingar búnar að hrjá fólk, einkum almenning og minni fyrirtæki, sem engar varnir áttu, aftur og aftur, og leiða vanlíðan, vandræði og stundum hreint fár yfir þessa aðila. Þetta var nánast eins og skæð asíuflensa eða pest, sem lagðist á landsmenn með regulegu millibili,\" skrifar Ole.
\"Gott og sláandi dæmu um þessar krónuhamfarir er sú staðreynd, að fram til ársins 1922 var íslenska krónan jafn verðmæt þeirri dönsku, 1:1. Sá, sem átti 100 þúsund íslenskar krónur, fékk fyrir þær 100 þúsund danskar krónur. Hvað halda menn nú að fáist fyrir 100 þúsund íslenskar krónur í dönskum í dag? Tæplega 6 þúsund danskar krónur. Verðgildi krónunnar hefur á þessum tíma rýrnað um 94% gagnvart þeirri dönsku,\" bendir athafnamaðurinn á.
\"Hér hefur í raun orðið hrikaleg eignaupptaka. 94 hundruðustu hafa verið hirtir af krónueigendum, ýmist með vísvitandi gengisfellingu ríkisstjórnar, þar sem upptaka var gerð með ásetningi í reiðufé almennings og féð fært til sjávarútvegs eða annarra hagsmunahópa, eða þá, að heimsmarkaðsverð eða alþjóðlegar efnahagssveiflur settu stórfelldar fjármunatilfærslur af stað.\"
Hann heldur áfram: \"Líkja má þessu við það, að sjómaður, sem átti 100 fullar síldartunnur, hafi af stjórnvöldum verðið sviptur 94 þeirra, án nokkurra bóta, og hélt hann aðeins 6 tunnum sjálfur. Eða, að bóndi, sem átti 100 fulla kartöflupoka, hafi orðið að sæta bótalausri upptöku ríkisins á 94 þeirra, sem eftirlét honum aðeins 6 poka.\"
Ole Anton segir þetta ekkert annað en hrikalega eignaupptöku, \"sem í mínum augum er skýrt brot á tveimur grunnákvæðum stjórnarskrárinnar: \"Eignarrétturinn er friðhelgur. Engan má skylda til að láta af hendi eign sína nema almenningsþörf krefji. Þarf til þess laga fyrirmæli og komi fullt verð fyrir“. Samkvæmt þessu virðist ljóst að þegar gífurlegir fjármunir hafa verið færðir af stjórnvöldum, frá varnarlausum almenningi til ákveðinnar atvinnustarfsemi, hefði þurft lagasetningu til og fullar bætur til almennings. Ráðamenn hafa virt þessa grunngrein Stjórnarskrárinnar að vettugi og nánast troðið hana fótum.\"
Hann segir það óskiljanlegt að stjórnvöld síðustu áratuga á Íslandi hafi ekkert aðhafst í þessum málum - og í reynd stundað heimskra manna ráð á meðan aðrar þjóðir i grenndinni tóku sig saman til aðp tryggja betur hag almennings í þessum efnum: \"Það skal viðurkennt, að lengi vel voru engin góð ráð til við þessum sveiflum og þessu fári krónunnar, einkum þeirra, sem stöfuðu af utanaðkomandi ástæðum – sem breytir engu um ólögmæti þeirra - en það breyttist með tilkomu evrunnar 1. janúar 1999. Margar aðrar vestrænar þjóðir höfðu átt við óstöðugt gengi að glíma, vegna smæðar gjaldmiðils síns, og fögnuðu 14 þjóðir tilkomu evrunnar strax 1999, þar af 3 þjóðir, sem ekki einu sinni voru í ESB.\"
Hann telur upp þær þjóðir sem tóku strax upp evruna 1999: Austurríki, Belgía, Finnland, Frakkland, Holland, Írland, Ítalía, Lúxemborg, Mónakó (utan ESB), Portúgal, San Marínó (utan ESB), Spánn, Vatíkanið (utan ESB) og Þýskland. Á árunum fram til 2008 bættust 4 þjóðir við: Grikkland, Kýpur, Malta og Slóvenía.
\"Þegar hrunið dundi yfir hér 2008,\" skrifar Ole áfram \"voru því 18 vestrænar þjóðir varðar af evrunni og Seðlabanka Evrópu, og komust þær flestar frá banka- og efnahagskreppunni án mikils skaða; alltént hækkuðu skuldir og útgjöld almennings ekki, og menn héldu óskertum tekjum sínum og eignum.\"
Og hans sýn er þessi \"Í mínum huga bar þeim ríkisstjórnum, sem sátu frá 1999, grundvallarskylda til að taka upp evruna til að tryggja þjóðinni stöðugleika og öryggi og verja hana gegn frekari efnahagslegum sviptingum og fári, eins og 18 aðrar evrópskar ríkisstjórnir gerðu farsællega á árunum 1999 til 2008. Í mínum huga er engin önnur skýring á þessu algjöra aðgerðarleysi og ábyrgðarleysi og þessum brotum á stjórnarskrá, en „heimska“ á alvarlegu stigi. Ég er að tala um ríkisstjórnir Davíðs Oddssonar, Halldórs Ásgrímssonar og Geirs H. Haarde. Ef þessir menn hefðu rækt skyldur sína, axlað ábyrgð í gjaldmiðlamálum og virt Stjórnarskrá landsins fyrir 2008, hefði enginn Íslendingur tapað eignum, tapað tekjum, orðið fyrir skuldaaukningu eða fyrir útgjaldaaukningu vegna hrunsins.\"
Athafnamaðurinn skilur ekki af hverju ekkert gerist í þessum efnum. \"Ekki er hlutur ríkisstjórnar Sigmundar Davíðs skárri. Í rauninni bítur hún höfuðið af skömminni og ábyrgðarleysinu. Í stað þessa, að ljúka þeim samningaviðræðum við ESB, sem ríkisstjórn Jóhönnu Sigurðardóttir hafði af visku og ábyrgð stofnað til, eða taka upp evruna með öðrum hætti, slíta þessir menn samningaumleitunum við ESB 2015 og eyðileggja ekki aðeins margra ára starf og viðleitni, heldur bjóða þeir þar með krónuhættunni heim á ný og opna dyrnar fyrir ný og frekari stjórnarskrárbrot.
Ríkisstjórn Katrínar Jakobsdóttur er nú búin að taka við keflinu. Ekki leiftrar skilningur á sögu krónunnar, ábyrgð gagnvart þjóðinni eða virðing við Stjórnarskrá, af stefnuskrá hennar: \"Hagsmunum Íslands er best borgið með því að standa áfram utan Evrópusambandsins“. Ef þetta verður síðasta orð þessar ríkisstjórnar í þessu hagsmunamáli landsmanna nr. 1, mun hún ekki lengi fá frið með það. Það er mál til komið, að á ábyrgðarleysi stjórnmálamanna og virðingarleysi þeirra við Stjórnarskrána reyni fyrir dómstólum landsins,\" skrifar athafnamaðurinn Ole Anton Bieltvedt.
