Krafan um sterka karlinn er orðin áberandi í þjóðfélagsumræðu víða um heim. Hún er farin að lita pólitíkina sterkum litum, en jafnframt byrjuð að vatna út gildi mannréttinda og mannúðar. Þetta er skelfileg róun, en augljós.
Ástæðan er líklega þríþætt; á dögum viðvarandi ótta og hryðjuverkahættu verður til frjór jarðvegur fyrir einnar lausnar menn, á tímum aukins ójafnaðar þar sem ríkasta prósentið skilur millistéttina og láglaunafólk eftir í æ meiri þrengingum verður til viðvarandi ókyrrð og óþol í samfélögunum - og samanlagt veldur þetta tvennt því að trú alls almennings á venjuleg og hefðbundin stjórnmál fer þverrandi.
Teikn þessa sjást víða um heim, meðal annars í lýðræðislega þroskuðum ríkjum þar sem tími trúðsins er runninn upp, kaldra og froðufellandi karla sem geta sagt hvað sem er fyrir kosningar án þess að kannast við nokkuð af því eftir kosningar. Innihaldspólitíkin hefur þar vikið fyrir yfirlýsingapólitíkinni.
Annars staðar hafa mannréttindi vikið fyrir yfirgangi, oflæti og stjórnlyndi. Einræðisáráttan í Rússlandi er löngu þekkt þar sem frjáls fjölmiðlun er litin hornauga og lýðréttindi fótum troðum. Það sama er upp á teningnum í Tyrklandi þessi dægrin þar sem þúsundir dómara og hermanna eru handteknar og hugsanlega teknar af lífi án dóms og laga af því forseti landsins er í ham og virðist geta gert það sem honum sýnist á meðan landsmenn eru að kyngja munnvatni síðustu atburða í landinu. Heilu skólarnir af kennurum og fræðimönnum eru að auki settir af, að ekki sé talað um fjölmiðlana sem eru innsiglaðir hver á fætur öðrum. Hreinsanir eru vægt orð í þessu mengi.
Hér endurtekur sagan sig sem harmleikur, því ekki verður hlegið að þessu.
Íbúar í vestanverðri Evrópu, sem oft og tíðum hafa talið sig merkilegri en annað fólk, verða líka að fara að líta sér nær. Það þýðir ekki lengur að undrast uppgang þjóðernispopúlismans í Póllandi og Ungverjalandi og afgreiða hann sem óþroskað lýðræði, álíka þróunar sér stað í Austurríki og Hollandi - og vel að merkja; enginn fettir lengur fingur út í það þótt undanþága frá borgaralegum réttindum sé framlengd enn og aftur í Frakklandi.
Lýðræði hefir veikst á síðustu tímum. Hefðbundin stjórnmál eiga ekki sama hljómgrunn og trúðar og tukthúsþenkjandi einræðisherrar.
Og það sem fréttnæmast er; sterki karlinn nýtur meirihluta fylgis þjóða sinna í kraganum kringum Evrópu. Og þar fyrir innan bankar hann ekki bara á dyrnar nú um stundir, heldur sparkar hann þeim kannski upp á næstu misserum.
