Kolbrún Bergþórsdóttir segir í leiðarapistli sínum í Fréttablaðinu í dag að það væri gleðilegt ef ráðamenn landsins byggju yfir sömu réttlætiskennd og þeir einstaklingar sem brugðust við í máli sjö ára gamla Muhammeds, sem vísa átti úr landi á dögunum.
„Mikið væri gleðilegt ef ráðamenn landsins byggju yfir sömu réttlætiskennd og þeir einstaklingar sem brugðust við í máli Muhammeds litla. Það væri verulega ánægjuleg tilbreyting að sjá ráðherra stíga fram, að fyrra bragði, án alls þrýstings og segja: „Mér er misboðið, ég get ekki og vil ekki horfa upp á fólk þjást.
Við eigum að veita einstaklingum í neyð þá aðstoð sem hægt er, og sérstaklega huga að velferð barna. Við eigum að gera svo miklu meira en við erum að gera.“ Einmitt á þennan hátt hugsar fjöldi einstaklinga hér á landi. Af hverju getur það sama ekki átt við um ráðherra?“
Spyr um siðferðislega skyldu Íslendinga
Í pistlinum minnist Kolbrún á að Áslaug Arna Sigurbjörnsdóttir, dómsmálaráðherra, hafi viðurkennt að þrýstingur frá almenningi hafi ráið frestun brottvísunarinnar, þar sem fólki með sterka réttlætiskennd hafi blöskrað.
„Réttlætiskennd þeirra var misboðið og þeir létu í sér heyra. Vissulega má hrósa dómsmálaráðherra fyrir að hafa brugðist við, en allir vita að þar var ráðherrann að láta undan þrýstingi. Dómsmálaráðherra sagði að þarna hefði umræðan varpað ljósi á að sum mál taki langan tíma og því þurfi að breyta.
Ráðherrann vill því stytta hámarkstíma málsmeðferðar úr átján mánuðum í sextán í hælismálum þar sem börn eiga í hlut. Það er vissulega gott að stytta málsmeðferðina en það hefði lýst raunverulegri umhyggju ef ráðherrann hefði um leið lagt áherslu á að það væri siðferðileg skylda okkar Íslendinga að leggja meira af mörkum þegar kemur að því að skjóta skjólshúsi yfir fjölskyldur í neyð, sem leita hingað til lands í von um að fá tækifæri til að skapa sér nýja og bjarta framtíð.“
Stjórnmálamenn starfi í umboði fólksins
Kolbrún minnir þá á umboðskeðjuna, að stjórnmálamenn eigi að lúta vilja kjósenda:
„Samt eiga þeir fjarska auðvelt með að gleyma einmitt því að þeir eru fulltrúar fólksins í landinu. Þegar óánægja brýst út meðal almennings þá ranka stjórnmálamennirnir vissulega við sér en um leið er berlega ljóst að þeir eru sáróánægðir með það vesen sem fylgir því að þurfa að taka tillit til vilja kjósenda.
Þeim fellur miklu betur að hafa vit fyrir fólki. Það endurspeglast í mörgu og ekki síst því að fáir hafa jafn mikla ánægju af að hlusta á sjálfa sig tala og einmitt stjórnmálamenn. Þegar fólkið rís upp og bendir á að það hafi allt aðra skoðun en þá sem stjórnmálamönnunum þykir heppilegust þá má næstum heyra andvarp viðkomandi, sérstaklega ef hann er ráðherra í ríkisstjórn: Óskaplegt vesen er þetta, þarf ég virkilega að taka mark á þessu?“
