Ónefndir knúzverjar sem halda úti síðunni knuz.is hafa tekið sig saman og samið eigin vísur um ekki jólasveinana heldur jólameyjarnar.
Húmorinn svífur yfir vötnunum en þó er kynjakerfislegan brodd víða að finna í kveðskapnum.
Fjarvera kvenna er eitt af því sem femínistar takast á við. Hvað voru jólameyjarnar? Þær eru fundnar! Hér á eftir fara fyrstu erindin:
Grýla átti syni,
er sögur fara af
og héldu niður fjallið
með húfu og gildan staf
til mannheima á jólum
að maka þar sinn krók
og allt sem tönn á festi
það illa hyski tók.
Hún átti margar dætur
– of langt að telja þær –
ótótlegar snótir
með úfið hár og klær.
Þær fylgdu bræðrum sínum
og fóru niðrí sveit
og illvirki þar unnu
sem enginn lengur veit.
Jólameyjar þessar,
þau leiðu jólatröll,
á aðventunni komu
og unnu mikil spjöll,
þær stálu, skemmdu og brutu
og stríddu mönnunum
og stönguðu hangikjötið
úr stórum tönnunum.
Ef forðum daga fóru
menn fjöllin yfir greið
áttavilltir urðu
og álpuðust af leið
því Stefna harla stríðin
sturla kunni þann
sem óravegu æddi
en enga stefnu fann.
Hnúta litla þótti
harðlynd, örg og þver
en brosti út að eyrum
í byrjun desember:
hún egndi saman mönnum
sem ærðir steyttu görn
en útí horni grétu
öldungar og börn.
Leiðindaskjóða læddist
lágfætt yfir börð,
með hempu síða á herðum
hlykkjaðist um svörð,
í húsin vildi halda
og horfa á fólksins líf,
Hún naut þess mest að njósna
um nöldur, agg og kíf.
Leppatuska læðist
svo laumuleg um ból,
hirðir nýju nærfötin
sem nota á um jól.
Köttinn á hún kynlegan
sem kann að meta fólk,
veiðir það og étur
en vill ei neina mjólk.
...
Myndlist fylgir og hafa vísurnar verið sungnar nú fyrir jólin eftir því sem fram kemur á knuz.is
