Jón gnarr, jóhanna og steingrímur fá fyrir ferðina: „eng­in rík­is­stjórn orðið eins óvin­sæl“

Davíð Oddsson, fyrrverandi borgarstjóri og forsætisráðherra en nú ritstjóri Morgunblaðsins telur að sigur Jóns Gnarr og Besta flokksins hafi haft skelfilegar afleiðingar. Það versta við það, hafi verið að hleypa Vinstri grænum að kjötkötlunum. Þessu heldur Davíð fram í Reykjavíkurbréfi sunnudagsútgáfu Morgunblaðsins.

Davíð byrjar á því að hæla sjálfum sér, hversu auðvelt aðgengi hafi verið að honum sjálfum er hann sat í stól borgarstjóra. Þá segir Davíð að bæði hann og aðrir sem hafi gegnt því embætti hafi haft þann hátt á að hver sem er nánast hefði getað bankað upp á til að fá úrlausn sinna mála. Það hafi breyst til verri vegar þegar Jón Gnarr náði völdum í borginni. Segir Davíð að hann hafi fyrst fyrir nokkrum árum komist að því að sá háttur hefði verið lagður af og nú væri það útilokað. Davíð segir:

„Jón Gnarr bauð ekki mörg­um borg­ur­um eða full­trú­um fyr­ir­tækja upp á viðtal við sig og fór svo sem ekki leynt með það, enda kynnti hann starf sitt frá upp­hafi sem „allt í plati“ lífs­reynslu hans sjálfs og borg­ar­búa í senn.“

Davíð heldur áfram: „Það þótti mörg­um fyndið og „gott á stjórn­mála­menn­ina“ þegar Gnarr komst að, en það varð ekki gott fyr­ir neinn. Það munaði raun­ar sára­litlu á stuðningi við lista Sjálf­stæðis­flokks­ins og Besta flokks­ins eða aðeins 660 at­kvæðum! En það sem gerðist eft­ir kosn­ing­ar var að tveir flokk­ar, Sam­fylk­ing og Vinstri græn­ir, tóku yfir stjórn borg­ar­inn­ar.“

Á sama tíma voru Jóhanna Sigurðardóttir og Steingrímur J. Sigfússon við völd og höfðu haldið um stjórnartauma í um eitt ár. Davíð segir:

„Eng­in rík­is­stjórn hef­ur orðið eins óvin­sæl á jafn­skömm­um tíma og sú stjórn. Þó töluðu þau tvö í sí­bylju um það, að þau væru að moka flór­inn og bjarga land­inu á meðan þau efndu til átaka, illinda og ill­vilja á öll­um sviðum þegar samstaða var brýn­ust. Stein­grím­ur lét sjálf­ur hafa eft­ir sér svo oft að það var orðið hlægi­legt að eng­inn maður hefði unnið eins mikið og vel og hann sjálf­ur í stjórn­ar­ráðinu, „enda varð hér hrun!““

Íslendingum fannst, að mati Davíðs, ekki mikið til ríkisstjórnarsamstarfs Jóhönnu og Steingríms koma. Hann bætir við:

„Fyrsta raun­veru­lega mæl­ing­in á því fékkst ein­mitt í sveit­ar­stjórn­ar­kosn­ing­un­um 2010 eft­ir að rík­is­stjórn tví­höfðanna hafði setið í eitt ár. Í Reykja­vík fór Sam­fylk­ing­in úr 26,9% niður í 19,1% og VG bein­lín­is hrundi, þrátt fyr­ir all­an mokst­ur Stein­gríms og missti nær helm­ing fylg­is síns og fór úr 13,2% fylgi í 7,2%.“ Davíð heldur fram að Samfylkingin og Vinstri græn hafi hundsað þau skilaboð sem fólust í þessari niðurstöðu. Hann segir að lokum:

„Gleggsta merkið um það að kjós­end­um líkaði hvorki fram­gang­an í borg­ar­stjórn­inni né skort­ur­inn á raun­veru­legri stjórn­ar­and­stöðu var þátt­tak­an í næstu kosn­ing­um á eft­ir. Þá hrundi hún niður í rúm 60 pró­sent sem var það lang­minnsta sem sést hafði.“