Í aðdraganda hrunsins þrátt fyrir skattsvikaskýrslu 2004 og fleira taldi fjármálaráðuneyti þess tíma enga þörf til aðgerða. Ísland átti að verða skattaparadís og fjármagsskattur var kominn niður í 10%. Besta leið til góðs efnahags þótti að lækka skatta en því lægri sem skattar eru því meiri skattsvik.
Þessu hélt Gunnar Smári Egilsson, blaðamaður á Fréttatímanum fram á Sprengisandi á Bylgjunni í morgun. Hann hefur skrifað úttekt í Fréttatímann sem vakið hefur mikla athygli um þúsundir millljarða sem hafi verið sogaðir út úr íslenska efnahagskerfinu fyrir hrun í skattalegum tilgangi með þar til gerður tjóni fyrir innviði Íslands.
Gunnar Smári sagði að árið fyrir hrun hefði verið sérstaklega mikil spilling. Ákvarðanir ríkisins hefðu ekki þjónað almannahagsmunum heldur sérhagsmunum. Menn eins og Indriði Þorláksson hefðu verið flæmdir frá störfum, þeir sem vildu koma böndum á skattsvik.
Þá sagði Gunnar Smári og byggir á rannsókn sinni og lekagögnum að 60 sinnum meiri líkur hafi verið á því fyrir hrun að íslenskur bissnessmaður ætti fé í skattaskjóli en sænskur bissnessmaður. Fáheyrt væri að enn héldu stærstu blöð landsins því fram að skattaskjól væru í lagi fyrir samfélög. Fréttablaðið, Moggi og Viðskiptablaðið verðu aflandsfélög. Landslagið sé enn stórfurðulegt.
Mun harðara skattaeftirlit sé í Bandaríkjunum en hér. Á árunum fyrr hrun hafi farið út 2.500 milljarðar, peningar hafi flætt út sem skotið var undan með löglegum eða ólöglegum hætti vegna skattahliðrana.
Þá sagði Gunnar Smári að staða Bjarna Benediktssonar fjármálaráðherra sé mjög veik. Hann sé búinn að missa traust og mörg dæmi séu um í íslenskri sögu að ráðamenn hafi á einu augabragði \"sturtað niður pólitískri inneign sinni\" líkt og Davíð Oddsson í Íranmálinu. Sigmundur Davíð hafi átt mikla pólitíska inneign en hún hafi byrjað að hrynja í EES-málinu og kosningasvikum. Sá sem hafi misst traust eigi erfitt með ná því aftur. Ef sjálfstæðismenn vilji sækja verði að skipta um leiðtoga.
