Inga Sæland, alþingismaður og formaður Flokks fólksins, skýtur föstum skotum á Vinstri græna í pistli sínum í Morgunblaðinu í dag og segir fátækt fólk enn bíða eftir réttlætinu undir stjórnarforystu Katrínar Jakobsdóttur.
„Nú um helgina heldur VG landsfund sinn. Tæplega eyða þau löngum tíma í málefnavinnu því sagan kennir okkur að þessi flokkur á Íslandsmet í að segja eitt í sínum stefnumálum en gera svo allt annað þegar á reynir og flokkurinn er kominn í ríkisstjórn. Þetta eru umskiptingar íslenskra stjórnmála,“ skrifar Inga.
Tólfti Landsfundur Vinstrihreyfingarinnar – græns framboðs, hófst í gær þann 7. maí og fer einnig fram með rafrænum hætti í dag. Katrín Jakobsdóttir, forsætisráðherra og formaður VG flutti ávarp í opnu streymi í gær og fór vítt og breitt yfir flokksmál og vék máli sínu að stjórnarsamstarfinu. „Við höfum stundum haft óvinsælar skoðanir og tekið óvinsælar ákvarðanir þegar okkur hefur þótt þær réttar ákvarðanir. Núverandi stjórnarsamstarf var til að mynda óvinsælt af mörgum sem ákváðu fyrirfram að við myndum engu fá ráðið og engu koma í framkvæmd. En annað hefur komið á daginn,“ sagði Katrín.
Inga getur ekki tekið undir með Katrínu og skrifar:
„Þau ætluðu aldrei í stjórn með íhaldinu en hafa nú verið í slíkri í nær heilt kjötímabil. Þau segjast vera á móti veru okkar í NATO en styðja samt þjóðaröryggisstefnu sem hnykkir einmitt á Íslandi í NATO með afgerandi hætti. Síðan má nefna ESB-umsóknina og ICESAVE þar sem þessi meinti vinstriflokkur vildi hiklaust leggja drápsklyfjar á alþýðu þessa lands. Svo má rifja upp varðstöðu VG um fjármálaöflin og verk þeirra við að senda þúsundir heimila út á gaddinn í kjölfar hrunsins 2008. Já, VG hafa oft valdið vonbrigðum og þau eru löngu búin að rústa sínum trúverðugleika.“
Inga segist hafa fyllst von eftir að hafa hlýtt á ræðu Katrínar Jakobsdóttur árið 2017 í umræðum um stefnuræðu þáverandi forsætisráðherra Bjarna Benediktssonar, þar sem hún gagnrýndi ríkisstjórnina fyrir að gera ekki betur gagnvart öryrkjum og öldruðum.
„Ég man vel þegar ég hlýddi á ræðuna og fylltist von sem síðar breyttist í djúp vonbrigði. Undir ríkisstjórn Katrínar hefur ójöfnuðurinn og ranglætið vaxið stöðugt hjá þeim tekjulægstu. Raðirnar lengjast sífellt við hjálparstofnanir sem gefa fátæku fólki mat,“ skrifar Inga og bendir á að öryrkjar hafi dregist verulega aftur úr og séu nú með um 50.000 kr. lægri framfærslu á mánuði en lægstu atvinnuleysisbætur.
„Fólk á lágmarkslaunum getur ekki tekið eðlilegan þátt í samfélaginu heldur einungis hokrað í fátækt sem er langt undir raunverulegri framfærsluþörf. Tvær þjóðir búa í landinu: Þeir sem allt eiga og hinir sem eiga ekkert.“
