Illugi og sól­ey gefa lítið fyrir vörn ragn­hildar til handa kristjáni: „kemur meintum „fögnuði“ ekkert við“

Illugi Jökuls­son og Sól­ey Tómas­dóttir eru meðal þeirra sem svara skrifum Ragn­hildar Sverris­dóttur, upp­lýsinga­full­trúa Novators frá því í gær, þar sem hún kemur Kristjáni Gunnari Valdimars­syni, lektori við HÍ, til varnar. DV tekur saman en til­efnið eru fréttir af því að hann sé í gæslu­varð­haldi grunaður um nauðgun frelsis­sviptingu og önnur brot.

Hring­braut sagði frá pistli Ragn­hildar í gær. Hún sagði hörmu­legt að horfa upp á ein­staka fjöl­miðla nánast fagna skelfi­legum við­burðum í lífi gamals vinar síns. „Ertu að grínast?“ svarar fjöl­miðla­maðurinn Helgi Seljan henni ein­fald­lega.

Sjá einnig: Ragnhildur ósátt við umfjöllun um Kristján: „Hann vinur minn gamli er ekki siðblindur Sjálfstæðismaður undir verndarvæng lögreglu“

Illugi Jökuls­son hins vegar svarar Ragn­hildi ítar­lega í sjö punktum:

„1) Enginn, og allra síst þraut­reynd fjöl­miðla­manneskja, ætti að tala svo gá­leysis­lega um „Þórðar­gleði“ fjöl­miðla, eins og gert er í síðustu tveim línum, jafn­vel ekki þótt bara sé talað um „ein­staka fjöl­miðla“ í byrjun, nema þá að NEFNA DÆMI um þá Þórðar­gleði eða hvernig þeir „nánast fagna“ þeim skelfi­legu við­burðum sem hér um ræðir.

2) Ég hygg að á­stæðan fyrir því Ragn­hildur nefnir ekki dæmi sé ein­fald­lega sú að hún hefur engin dæmi að nefna. Nú er ég búinn að lesa allar fréttir allra þeirra net­miðla sem ég hef fundið í dag og flutt hafa fréttir af þessu og aldrei og hvergi hef ég fundið neitt sem nálgast það að „nánast fagna“. Bara alls engin dæmi. Menn kunna að hafa ýmsar skoðanir á því hvort og hve­nær á að nefna nöfn og hversu vand­lega á að segja deili á þeim sem sakaðir eru um al­var­lega glæpi, en það er allt annað mál, og kemur meintum „fögnuði“ ekkert við. Enda, svo ég ítreki, ENGAN FÖGNUÐ, enga Þórðar­gleði, er að finna í skrifum fjöl­miðla.

3) Enginn, og allra síst þraut­reynd fjöl­miðla­manneskja, ætti að gera þau grund­vallar­mis­tök, sem mér sýnist Ragn­hildur gera hér, að rugla saman því sem fjöl­miðlar skrifa og ein­hverju sem fólk skrifar af mis­miklu viti í kommenta­kerfin. Mér sýnist Ragn­hildur að minnsta kosti gefa því undir fótinn að það sem fjöl­miðlar hafa skrifað um þetta mál ýti undir það sem „fá­vitar í kommenta­kerfum“ leggja til mála, og fjöl­miðlarnir beri því á því ein­hverja sök. Í raun ættu menn aldrei að nefna þetta tvennt í sömu and­ránni. Það er að verða hryggi­lega al­gengt að þeir sem sæta á­mæli fyrir eitt­hvað grípi dauða­haldi í ein­hvern ein­stakan sora í kommenta­kerfunum sem sönnun þess að þeir sæti ó­til­hlýði­legum of­sóknum í „fjöl­miðlum“, og þraut­reynt fjöl­miðla­fólk á ekki að ýta undir þá til­hneigingu.

4) Setningin um að „[s]umir fjöl­miðlar virðast ekki einu sinni leiða hugann að því að þarna ráði fíknin öllu“ er undar­leg, svo ekki sé nú fastar að orði kveðið. Það er gott og göfugt að blaða­menn skrifi af skilningi og jafn­vel sam­úð um þá sem verða berir að eða eru sakaðir um glæpi, en hvernig hefðu blaða­menn þeir, sem skrifað hafa um mál þessa manns, átt að „leiða [að því] hugann“ að hann eigi við fíkn að stríða? Mér er það alls ekki ljóst.

5) Orðið „öllu“ í ofan­greindri setningu veldur mér sér­stökum vand­ræðum. Nú vill svo til að ég þekki marga ein­stak­linga sem hafa því miður þurft að lifa lífi sínu í heljar­greipum fíknar í brenni­vín eða eitur­lyf og hafa sumir lent í miklum vanda vegna þess arna, en hafa þó ekki leiðst út í að halda ungum stúlkum nauðugum eða gerast sekir um glæpi svipaða þeim, sem mér sýnist að þessi maður sé grunaður um. Mér þykir því ó­neitan­lega að nokkuð langt sé seilst með því að segja fíkn mannsins, sem vart fer milli mála, eiga sök á „öllu“ sem frá hefur verið greint.

6) Enginn blaða­maður getur því miður leitt hugann að því, nema í fram­hjá­hlaupi, þegar hann skrifar fréttir af al­var­legum glæpa­málum, hvort ættingjum meints glæpa­manns kunni að líða illa út af frétta­flutningnum. Menn skulu skrifa af nær­gætni, eftir því sem hægt er, en það sýnist mér að blaða­menn hafi ein­mitt gert í þessu til­felli. Það er ein­fald­lega ekki hlut­verk blaða­mannsins að vernda ættingja meintra sak­borninga sér­stak­lega.

7) Og eins og bent hefur verið á, þá hefur verið ljóst lengi að ekki er að­eins um eina unga konu að ræða.“

Þá svarar Sól­ey Ragn­hildi einnig, eins og áður segir. „Elsku Ragn­hildur. Ég skil að þér þyki vænt um gamlan vin og engin manneskja er al­vond. En þeir glæpir sem þessi maður virðist hafa framið eru ekki af­sakan­legir með fíkn eða neyslu. Of­beldið sem maðurinn er sakaður um er graf­alvar­legt og lýsir kven­fyrir­litningu á háu stigi.“