Illugi Jökulsson er meðal þeirra ótal margra sem minnast Stefáns Karls Stefánssonar leikara sem lést í fyrradag langt fyrir aldur fram. Illugi skrifa svo á facebook síðu sína:
„Einhvern tíma fyrir aldarfjórðungi eða svo var ég beðinn að búa til leikgerð upp úr Skógarlífi Rudyards Kiplings fyrir 3ja bekk Leiklistarskóla Íslands að æfa sig á. Mér fannst þetta voða gaman enda hefur mér alltaf þótt vænt um sögurnar um Móglí, úlfana og hin dýrin í skóginum. Vænst af öllum þótti mér alltaf um göfuga, þögla hlébarðann Bagheera enda grét ég fögrum tárum í æsku þegar Móglí kvaddi dýrin í skóginum og Bagheera hrópaði til hans kveðjuorð úr miklum fjarska í myrkri. Ég vissi ekki hvaða leikaraefni myndi fá þennan texta og var svolítið smeykur um að þessi uppáhaldssetning mín myndi kannski fara fyrir lítið. Svo mætti ég á æfingu rétt fyrir frumsýningu og ég sá strax að ég þurfti ekki að hafa áhyggjur af Bagheera. Hávaxinn dökkhærður piltur lék hlébarðann minn af einmitt því þeirri blöndu af ógnarkrafti og algjörri mýkt sem ég hafði alltaf tengt við Bagheera. Og þegar hann hrópaði kveðjuorðin til Móglís, hrópaði en þó hljómaði kveðjan sem hvísl, þá fékk ég tár í augun á æfingunni alveg eins og þegar ég var lítill strákur að lesa í bók. Þetta var Stefán Karl Stefánsson. Ég þekkti hann alltof lítið sem manneskju en sem listamann einkenndi hann alltaf síðan þessi blanda af mýkt og krafti sem hljómuðu þegar hlébarðinn kvaddi Móglí: „Mundu það að Bagheera elskaði þig!“
