Hvernig eiga 70 þúsund nýir borgarbúar að komast á milli svæða á allra næstu árum ef ekkert verður aðhafst frekar í almenningssamgöngum. Þetta var ein af lykilspurninggunum á fundi Félags viðskipta- og hagfræðinga í Reykjavík í gærkvöld þar sem tekist var á um réttmæti Borgarlínunnar.
Það voru þeir Þorsteinn Rúnar Hermannsson, samgöngustjóri borgarinnar og Frosti Sigurjónsson, hagfræðingur og fyrrverandi þingmaður Framsóknarflokksins sem sátu þar á rökstólum og færðu harla ólík rök fyrir máli sínu. Vefurinn mbl.is sat fundinn og tók saman helstu atriði hans.
Frosti vakti í byrjun árs athygli á málefnum fyrirhugaðrar bBrgarlínu í pistli á vefsíðu sinni. Þar gagnrýndi hann áformin og sagði ólíklegt að Borgarlínan myndi uppfylla þær væntingar sem væru gerðar til fjölgunar farþega almenningssamgangna og þá væri kostnaðurinn mikill og ólíklegt að um hagkvæma samgöngubót væri að ræða.
Þorsteinn sagði í byrjun síns máals það vera grundvallarviðfangsefni að bregðast við mannfjölgunarspám sem gerðu ráð fyrir því að íbúum höfuðborgarsvæðisins myndi fjölga um allt að 70 þúsund manns til ársins 2040. Það er álíka fjölgun og átti sér stað á árunum 1985 til 2012 að hans sögn. Á því tímabili sagði Þorsteinn að fjárfest hefði verið fyrir 80 milljarða á núvirði í stofnæðakerfi borgarinnar, en það felur meðal annars í sér uppbyggingu Reykjanesbrautar milli Reykjavíkur og Hafnarfjarðar og gjánna í gegnum Hamraborg.
\"Hvar eiga 70 þúsund íbúar að búa, starfa og hvernig að komast á milli,“ spurði Þorsteinn í fyrirlestri sínum og bætti við að það væri stóra viðfangsefnið sem sveitarfélögin á höfuðborgarsvæðinu væru að fást við með Borgarlínunni.
Frosti fór í erindi sínu yfir þær væntingar sem væru gerðar til borgarlínukerfis. Spurði hann hvort þær væru raunhæfar og svaraði því að hann teldi svo ekki vera. Vísaði hann í sameiginlega tilkynningu allra sveitarstjóra á höfuðborgarsvæðinu frá því í lok árs 2016. Þar hafi verið talað um hagkvæma og vistvæna leið til að auka flutningsgetu og draga úr álagi á stofnvegi. Samhliða þessu ætti að þétta byggð og draga úr byggingarkostnaði, auka þjónustu, draga úr útblæstri, fækka slysum og komast hraðar á milli staða en í einkabíl.