Í pólitík takast á hugmyndir á andstæðum ásum. Dæmi um það er þjóðernishyggja gagnvart alþjóðahyggju og stjórnlyndi gagnvart frjálslyndi. Í áratugi þótti mörgum Sjálfstæðisflokkurinn vera það afl sem varðist harðast gegn forsjárhyggju og stjórnlyndi. Ýmis teikn eru uppi um að þetta sé að breytast. Margt bendir til að á síðari árum hafi Sjálfstæðisflokkurinn færst í öfuga átt, frá frjálslyndi og alþjóðasamvinnu.
Stórt skref frá hófsemi í stjórnmálum
Mjög stórt skref var tekið árið 2011 þegar Sjálfstæðisflokkurinn tók ákvörðun um að slíta öll tengsl við Evrópska þjóðarflokkinn, sem eru samtök hófsamra mið- og hægriflokka (EPP). Það er sá vettvangur þar sem er að finna leiðtoga hófsamra borgaralegra flokka í Evrópu eins og Kristilegra demókrata, flokk Angelu Merkel, forsætisráðherra Þýskalands. Þarna eru einnig Høyre í Noregi, Kokoomus í Finnlandi og Moderata samlingspartiet í Svíþjóð. Það hafði tekið áratugi að rækta samband Sjálfstæðisflokksins við þessa flokka.
En nú skyld breytt um kúrs í nafni trúarinnar gegn Evrópusamvinnu. Í stað EPP gekk Sjálfstæðisflokkurinn undir forystu Bjarna Benediktssonar, til liðs við Samtök Evrópskra íhalds- og umbótasinna AECR (Alliance of European Conservatives and Reformists). Sjálfstæðisflokkurinn átti nú meir samleið með þeim flokkum.
Eitruð blanda þjóðernis- trúar- og lýðhyggju
Í samtökum AECR eru flokkar hafa oft verið nefndir hægriöfgaflokkar og berjast gjarnan fyrir harðlínustefnu í innflytjendamálum. Ummæli forystumanna þeirra hafa sætt mikilli gagnrýni og þótt bera vott um kynþátta- og útlendingahatur. Gjarnan er kynnt eitruð blanda þjóðernis- trúar- og lýðhyggju.
Einn þessara systurflokka Sjálfstæðisflokksins er í Póllandi og kennir sig við „Lög og réttlæti“ í Póllandi (PiS). Æ meiri einræðistilburðir þess flokks hefur vakið athygli út fyrir Pólland. Hann hefur einkum fernt á stefnuskrá sinni: Í fyrsta lagi er barátta gegn hommum og auknum réttindum hinsegin fólks. Í öðru lagi er sterk andstaða við fóstureyðingar. Í þriðja lagi er hörð andstaðan við flóttamenn og þá sérstaklega múslima. („Enda geta múslimskir flóttamenn borið með sér sjúkdóma til Póllands“). Og í fjórða lagi er svo auðvitað andstaða gegn Evrópusambandinu flokknum mikilvæg.
Finnskt þjóðernisofstæki
Annar systurflokkur Sjálfstæðisflokksins er Finnski flokkurinn, sem áður hét Sannir Finnar. Sá er auk baráttunnar gegn Evrópusamvinnu þekktur fyrir að ala á þjóðernisofstæki og útlendingahatri í hinu annars rólega og yfirvegaða Finnlandi.
Þriðji systurflokkur Sjálfstæðisflokksins er „Réttlætis- og þróunarflokkur“ Tyrklands. Eins og kunnugt er hefur flokkurinn notið styrkrar stjórnar forsetans og mannvinarins Recep Erdogan. Sá hefur fest einræði æ meir í sessi og fært sífellt meiri völd landsins frá þinginu til forseta.
Íslenski utanríkisráðherrann og Erdogan
Næst þegar varaforseti Samtaka Evrópskra íhalds- og umbótasinna AECR, Guðlaugur Þór Þórðarson utanríkisráðherra Íslendinga, fer í kaffi til vinar síns Erdogans, er ekki úr vegi að kanna árangur hinna pólitísku hreinsana forsetans og ríkisstjórnar hans. Þúsundir hafa verið handteknir, fréttamenn, dómarar, prófessorar og aðrir. Tugir þúsunda opinberra starfsmanna hafa verið rekir vegna mögulegrar andstöðu við stjórnvöld. Útvarps- og sjónvarpsstöðvar hafa misst útsendingarleyfi sín.
Er ekki ástæða til að spyrja á hvaða vegferð Sjálfstæðisflokkurinn sé með því að spyrða sig svo þétt saman með flokkum þjóðernisofstækis, útlendingahaturs, stjórnlyndis og forsjárhyggju. Hvaða stefna liggur þar að baki og síðast en ekki síst á hún virkilega heima í íslenskum stjórnmálum?
