Birgitta Jónsdóttir, þingflokksformaður Pírata kvaðst í þættinum Mannamál á Hringbraut á sunnudagskvöld vera með svarta beltið í sorginni, en bæði faðir hennar og maður tóku líf sitt og sjálf hefði hún margoft íhugað það á unglingsárum.
Óhætt er að segja samtal Sigmundar Ernis við þingkonuna hafi verið á persónulegum nótum. Þar lýsti hún ekki einasta því þegar kletturinn í lífi hennar, Jón Ólafsson, sem gekk henni í föðurstað á unga aldri gekk í Sogið og endaði þannig líf sitt. Birgitta segir að frá þeirri stundu hefði hún þurft að treysta á sjálfa sig - og finna klettinn í sjálfri sér, sem smám saman hafi tekist eftir að hún hafi farið úr einum skóla í annan, en þar hafi hún ekki fundið fjölina sína fyrr en hún fór vestur á Núp og fann þar sína líka í pönkinu, þar á meðal Jón Gnarr, sem þá kallaði sig Jónsa.
Fram að þeim tíma hafi hún glímt við andlega erfiðleika sem efalítið mátti að hluta til rekja til eineltis í æsku, en hún varð fljótt mjög stórvaxin og var löngum stundum strítt sakir þess. Á þessum árum hafi hún margoft íhugað að taka líf sitt - og nokkrum sinnum verið komin að því að framkvæma þær hugsanir sínar, en svo hafi ljóðið komið til hennar; þar hafi hún fundið sitt andlega jafnvægi.
Hún lýsir því í þættinum hvað hún finni til með aðstandendum fólks sem fremur sjálfsvíg og eins með þeim sem eru komnir út á ystu nöf í lífinu og láta ef til vill til skarar skríða; hún hafi ekki einasta misst fóstra sinn á klettinn í Sogið, heldur og mann sinn sem hafi látið sig hverfa á Snæfellsnesi, en sjaldan eða aldrei hefur verið gerð jafn víðfeðm og löng leit að einum manni og Charles Agli Hirt sem barðist við flogaveiki og réð ekki við þau lyf sem hann var látinn taka til að lina þann sársauka eins og Birgitta lýsir í þættinum.
\"Já, ég þekki sorgina. Ég er með svarta beltið í sorginni,\" segir Birgitta í opinskáu samtali sínu við Sigmund Erni.
Hægt er að nálgast þáttinn í heild sinni eða í klippum á hringbraut.is.
