Hryðjuverk eru afleiðing öfga. Vinna ber að því að uppræta öfga. Þá tekur fyrir hryðjuverk. Um það er tæpast deilt. Þetta mun aldrei takast. Um aðferðir til að uppræta öfa er ekki nokkur samstaða. Ekki er heldur nokkur samstaða um að skilgreina hverjir eru hryðjuverkamenn. Hryðjuverk er umdeilt hugtak án nokkurar viðukenndrar skilgreiningar. Því verðu aldrei breytt.
Skilin á milli hryðjuverkamanna og glæpamanna eru vísvitandi höfð óljós. Það er vegna þess hver það er sem skilgreinir og hverra hagsmuna viðkomandi á að gæta. Á yfirborðinu eru mörkin samt skýr. Hryðjuverkmenn vinna í hópum rétt eins og ótíndir glæpamenn sem fara leynt og leggja til atlögu við óbreytta borgara í pólitískum tilgangi eða í ábatskyni.
Mergur málsins er að það er hápólitískt mál hverjir teljast vera hryðjuverkamenn. Pólitísk afstað og hagsmunir ráða þar öllu. Slíkt á ekki við um ótínda glæpamenn. Hryðjuverkamenn geta í einni svipan breyst í frelsishetjur í hugum manna. Ekki glæpamenn. Auðvitað á ekki að láta ímyndaðan skilgreiningarvanda koma í veg fyrir að niðurstöðu sé náð. Það verður þó svo. Frelsið og glæpaverkin takast áfram á og hvorugt lætur í minni pokann fyrir hinu.
rta
Nánar www.politico.eu www.visindavefur.is
