Hrólfur hefur beðið í ár eftir hjólinu sínu: „Eitthvað bilað í stjórnkerfinu hjá Samgöngustofu“

Hrólf­ur Hraun­dal hefur beðið í meira en ár eftir að fá tvö reiðhjól sem hann pantaði frá Kína í gegnum Bretland. Í opnu bréfi til Samgöngustofu sem hann skrifar í Morgunblaðinu í dag segir hann farir sínar ekki sléttar af stjórnkerfinu. Hann hafi ætlað að fá tvö reiðhjól fyrir sig og son sinn á Neskaupsstað en þau bíða nú afgreiðslu kerfisins, er þar krafist upprunavottorðs fyrir hjólin.

„Upp­runa­vott­orð? Hvaðan kem­ur sú hug­mynd að krefjast upp­runa­vott­orðs vegna reiðhjóls? Hver datt um þá hug­mynd að krefjast upp­runa­vott­orðs eft­ir á en það er ekki hægt að fá það eft­ir á?,“ spyr Hrólfur.

„Sú hug­mynd er rek­in beint í bakið á granda­laus­um og það er sniðugt að það skuli vera ís­lensk­ir emb­ætt­is­menn sem fremja þann verknað að grand­vart fólk skuli verða fyr­ir því í sak­leysi sínu, að greiða fyr­ir reiðhjól sem svo er gert upp­tækt af ís­lensk­um emb­ætt­is­mönn­um sem rétt­læta rán sitt með vönt­un á upp­runa­vott­orði. Í hvaða ís­lensk­um lög­um er krafa um eitt­hvað sem heit­ir upp­runa­vott­orð varðandi reiðhjól? Og hvenær eiga þau lög að hafa verið sett?“

Hrólfur segir að enski maðurinn sem hann hafi pantað hjólið frá hafi verið mjög liðlegur. „Enski söluaðil­inn átti bara eitt hjól á lag­er sem var eins og við óskuðum eft­ir og gat þjónað okk­ar þörf­um. Bret­inn var vak­andi og pantaði hann því snar­lega tvö frá Kína og lét senda þau beint frá Kína til heim­il­is okk­ar feðga í Nes­kaupstað á Íslandi, og var þar ljós­lega maður á ferð með heitt blóð og vak­andi.“

Slíkt sé ekki uppi á borðum í stjórnkerfinu. „Skemmst er frá því að segja að þótt það hafi ekki liðið nema fimm vik­ur frá því að pönt­un var gerð þar til var­an sem ætluð var til ánægju og heilsu­bóta var kom­in til Íslands þá hef­ur toll­stjóra og stjórn­end­um Sam­göngu­stofu ekki dugað ár til að sinna sínu verki. Ég veit ekki hverju þessi seina­gang­ur sæt­ir en það heyr­ist frá fleir­um en mér að það sé eitt­hvað bilað í stjórn­kerf­inu hjá Sam­göngu­stofu,“ segir Hrólfur. „Það er dá­lítið fyndið að bresk­ir, banda­rísk­ir og kín­versk­ir aðilar skuli vera okk­ur lipr­ari og hjálp­sam­ari við að leysa vanda­mál hér held­ur en ís­lensk­ir emb­ætt­is­menn, sem þó fengu stöðu sína til þess að vera til þjón­ustu reiðubún­ir við okk­ur Íslend­inga. Eða hvað er það sem Sam­göngu­stofu­mönn­um er svo miklu meira í mun að þjóna en okk­ur Íslend­ing­um?“