Eins og frægt varð um síðustu helgi boðaði aðgerðahópur til mótmæla sem eiga að fara fram við heimili Bjarna Benediktssonar í garðabæ á morgun, sunnudag.
Svavar Knútur tónlistarmaður segir vegna þess umdeilda gjörnings að ekki sé smekklegt að mótmæla við heimili stjórnmálamanna en hann skilji vel gremjuna sem rekur fólk til þess.
\"Fyrirlitningin sem ráðamenn sýna mótmælendum og sjónarmiðum þeirra er einhvern veginn svo alger og óhugnanleg. Það kemur ekki eitt komment frá þessu liði þar sem mótmælendum er sýndur nokkur skilningur, heldur bara dólgur og uppnefningar. Það er rosalega auðvelt að sýna háttvísi þegar maður er í jakkafötum og á hundrað milljónir. Það er rosalega auðvelt að vera fíni kallinn, borðandi kavíarinn sinn við arineldinn á meðan múgurinn fyrir utan \"lætur eins og frek börn.\" Talað um að 20.000 manns séu nú ekki 300.0000 með öðrum munninum á meðan fólk er skammað fyrir að vera svo skelfilegir foreldrar að hafa börnin með sér á mótmælum með hinum. Þetta endalausa yfirlætistal og hroki eru svo þreytandi að mann svimar. Að þetta sé manns eigið fólk að tala svona um bræður sína og systur.\"
Svavar heldur áfram í pistli sínum sem vakið hefur mikla athygli á facebook:
\"En það er bara spurning um tíma hversu lengi það ástand endist og hvað er langt þangað til háttvísi fólksins, sem finnur fyrir réttlætiskenndinni sjóða, brestur. Því jújú, það er fólk sem hefur það voða fínt á Íslandi, eða býr í þeirri afneitun að það sé ekki verið að arðræna það á hverjum degi með einhverjum hætti og kyssir þess vegna vöndinn eins og hlýðnir hundar. En það endist ekki að eilífu.
Á meðan það er ekki til umræðu, ekki á dagskrá, að laga til í siðferði í stjórnmálum, er ekki annað en eðlilegt að sívaxandi hluti almennings missi þolinmæðina og geri annað af tvennu; fari í harðari aðgerðir til umbóta, eða fari bara.\"
Hann heldur áfram og boðar brottflutning af landinu: \"Ég veit að ég er óttalega borgaralegur og hræddur við átök og vill engum illt. En innst inni dáist ég að fólki sem brennur slík réttlætiskennd í brjósti að það hækkar í græjunum og tekur slaginn. Ég er því miður hræddur um að þegar stíflan brestur í mér sé það bara Noregur eða Kanada. Við, sem þolum illa öskur og átök og viljum bara lifa í friði, við förum bara. Það er síðasta úrræði þess sem býr með fíkli, eftir að öskrin og átökin hafa engu skilað. Leyfa bara karlrembunum sem þola ekki aumingja sem vinna við listir og menningu, umhverfisdólgunum sem vilja virkja hverja sprænu, kvótakóngunum sem vilja bara sjúga verðmætin úr landinu og hafa það verbúð með ódýru vinnuafli, fjármálsnillingum sem stokka til peningum, sjúga fjármagn af fyrirtækjum og heimilum og finnst bara algerlega eðlilegt að taka margföld árslaun vinnandi fólks í bónusa fyrir enga raunverulega verðmætasköpun og spilltum ríkisbubbum sem hjálpa til við þessa þróun að eiga þetta land.\"
Lokaorð hin ljúfa tónlistarmanns eru: \"Kannski er ég hreinlega byrjaður að undirbúa þennan flutning í huganum. Af einhverri ástæðu er ég hægt og rólega búinn að merja undir mig góðan markað til að vinna á hérna úti.
Og auðvitað svarar karlrembutýpan um hæl: \"Farðu bara! Aumingi!\" Eins og góðum ofbeldismanni sæmir. Og það er það sem manni var kennt sem barn, að ganga burt úr ofbeldisaðstæðum.
En maður heldur samt enn í vonina um að eitthvað breytist. Þess vegna stendur maður enn í þessum slag og horfir upp á þjóðina sína engjast í hverju meðvirkniskastinu með valdinu á fætur öðru.\"
