Ritstjórarnir sem mættu í samnefndan sjónvarpsþátt á Hringbraut á þriðjudagskvöld brutu til mergjar Bjarnamálið svokallaða og komust að þeirri sameiginlegu niðurstöðu að það muni líklega lítil sem engin áhrif hafa á stöðu og frama Bjarna Benediktssonar í íslenskum stjórnmálum, en næstu vikur muni þó skera úr um það.
Það voru Sigmundur Ernir frá Hringbraut, Steingerður Steinarsdóttir af Vikunni og Þórður Snær Júlíusson á Kjarnanum sem tóku þátt í ritstjóraumræðunni í gærkvöld. Aðalumfjöllunarefni þáttarins var hvort skráning Bjarna Benediktssonar á umtalaða framhjáhaldssíðu væri frétt ellegar einkamál og hvort opinber umfjöllun um málið myndi skaða pólitíska ímynd formanns Sjálfstæðisflokksins.
Í þættinum kom fram að málið var fyrst talið fréttnæmt þegar fjármálaráðherrahjónin tjáðu sig sjálf um það opinberlega. Fram að því hefði það einvörðungu verið á færi þeirri fréttamiðla sem legðu sig fremur eftir slúðri en hefðbundnum fréttum að geta í eyður málsins sem komst í hámæli þegar nöfnum þátttakenda á framhjálshaldssíðunni Ashley Madison var lekið til fjölmiðla.
Þremenningarnir voru sammála um uppákoma þessi myndi líklega ekki skaða pólitíska þátttöku Bjarna til lengdar þótt vitaskukld væri ekki hægt að slá því föstu fyrr en að nokkrum vikum liðnum; vitaskuld gæti það talist neyðarlegt að vera tekinn í landhelgi sem þessari, en Bjarni og eiginkona hans hefðu komist skammlaust frá málinu og ekki fallið þar í gryfju ósannsögli eins og svo gjarnan hefur einkennt viðbrögð manna við málum af þessu tagi. Málið væri þeirrar náttúru að vart eða ekki væri hægt að fylgja því lengi eftir með frekari umfjöllun, en raunin hefði þó orðið allt önnur hefði Bjarni orðið ber að ósannsögli í fyrstu viðbrögðum sínum eftir að málið komst í hámæli. Viðbrögð Bjarna og eiginkonu hans sem hefðu verið fumlaus og manneskjuleg í stöðu sem viritist í fyrstu vera þeim erfið - og greinilega hefði verið vandað til almannatengslanna í þessum efnum.
Í þættinum var rætt um muninn á íslensku og bresku fjölmiðlaumhverfi, en það síðarnefnda er mun harðskeyttara þegar kemur að einkalífi stjórnmálamanna og annars þjóðþekkts fólks; hér á landi væri vaninn sá að trufla ekki einkalíf fólks nema það sjálft hefði áhuga á því, en þó með einstökum undantekningum fjölmiðla sem gefa sig út fyrir sérstakan áhuga á samböndum fólks. Meginlínan væri aftur á móti sú að láta einkalíf fólks í friði nema það sjálft sæktist eftir því að opna heimilisdyrnar upp á gátt.
