Hlíf missti dóttur sína: „þegar hún dó var hún samt litla stelpan mín“

Hlíf Anna Dagfinnsdóttir missti dóttur sína, Sigrúnu Þöll Þorsteinsdóttur, fyrir fimm árum. Hún hefur tekist á við sorgina með því að skrifa ljóð um líðan sína og sendi á dögunum frá sér ljóðabókina Sofðu mín Sigrún.

Sigrún greindist með krabbamein haustið 2010 og háði baráttu í fjögur ár. Hún lést árið 2014, aðeins 39 ára gömul, og skildi eftir sig tvö börn. „Ég samdi þessi ljóð til minningar um Sigrúnu sem var aðeins 39 ára þegar hún lést úr krabbameini. Ég byrjaði að semja ljóðin þegar hún var veik og bókin spannar allt tímabilið, frá því hún veikist, í gegnum meðferðina, dauðann og sorgina eftir að hún er farin,“ segir Hlíf í samtali við Morgunblaðið.

„Þetta var svakalegur tími. Hefði ég vitað fyrirfram hvað ég ætti eftir að ganga í gegnum hefði ég sest niður og bugast. Eftir á skildi ég ekki hvernig ég gat þetta,“ segir hún um ferlið.

Hlíf segir Sigrúnu hafa verið með brjóstakrabbamein sem talið var auðlæknanlegt. „[H]ún fór fyrst í fleygskurð sem reyndist ekki vera nóg og fór í framhaldinu í brjóstnám. Þegar kom að því að hún færi í uppbyggingu á brjósti, kvartaði hún undan verkjum í baki og eftir skoðun kom í ljós að krabbameinið var komið í beinin. Síðan fór það upp í heila.“

Hún segir aðstandendur oft finna fyrir vanmætti og samviskubiti. „Við urðum svo vanmáttug í þessu veikindaferli, aldrei fannst okkur við gera nóg í því að aðstoða hana, við vorum með eilíft samviskubit. Líf aðstandenda fer á pásu meðan á þessu stendur, þetta tekur algerlega yfir. Mér fannst ég líka vanrækja yngri dóttur mína, sem var ófrísk á þessum tíma og þurfti að fara í keisaraskurð.“

Hlíf segir sorgarferlið skrýtið. „[É]g á til dæmis alltaf erfiðara og erfiðara með að fara að leiðinu hennar í kirkjugarðinum. Þó að Sigrún hafði verið fullorðin manneskja þegar hún dó var hún samt litla stelpan mín. Það stríðir gegn náttúrulögmálum að þurfa að horfa á eftir barni sínu í gröfina, foreldrar eiga að deyja á undan. Að missa barn er ein erfiðasta sorg sem til er.“

Hún segir það hafa verið létti þegar Sigrún dó og kvölunum lauk. „Hún aðhylltist búddatrú en í þeirri trú er lögð áhersla á að setið sé yfir hinum látna í fjórar klukkustundir. Og við gerðum það, sem var yndisleg stund og dýrmætur tími. Við töluðum við hana og strukum henni og þessi langa kveðjustund hjálpaði okkur mikið og gerði jarðarförina miklu auðveldari fyrir okkur.“