Í opnu bréfi Hlédísar Sveinsdóttur til forsvarsmanna Heilbrigðisstofnunar Vesturlands Akranesi óskar hún eftir opinberri afsökun vegna mistaka og gáleysis sem átti sér stað í fæðingu dóttur hennar þann 3. janúar árið 2011. Verði stofnunin ekki við kröfu hennar óskar hún eftir kæru vegna meiðyrða.
Hlédís hefur síðustu ár staðið í stappi við heilbrigðiskerfið þar sem hún ásakar starfsfólk um alvarleg mistök og að það hafi reynt að hylma yfir þau með því að falsa fæðingarskýrsluna.
„Verði ég hvorki kærð né beðin afsökunar lít ég svo á að við séum öll sammála um að skjalafals hafi átt sér stað en yfirmenn Heilbrigðisstofnunar Vesturlands Akranesi hafi enn ekki það hugrekki sem til þarf til að bregðast heiðarlega við og breyta kerfinu til hins betra,“ segir hún í bréfi sínu sem birtist fyrst á Vísi.
DV fjallaði um málið á sínum tíma. Þá sagði Hlédís:
„Þetta mál snýst ekki um hefnd eða hæfileika minn til að gleyma eða fyrirgefa. Þetta snýst heldur ekki um persónulegan hag minn og dóttur minnar. Þetta snýst um fordæmi og hvernig við sem samfélag viljum að kerfið virki. Taki ég bíllykla af ölvuðum einstaklingi er ég ekki óvinur hans. Ég er með honum í liði. Að sama skapi er ég er með heilbrigðiskerfinu í liði.“
Segir Hlédís ríkið loksins hafa gengist við þeim mistökum sem áttu sér stað og telur hún þau vera þríþætt.
„1) Mistök og gáleysi í fæðingu: Mannleg mistök sem erfitt er að koma í veg fyrir og fyrirgefning möguleg á réttum forsendum. 2) Mistök og gáleysi eftir fæðingu: Barn ekki flutt undir eins á Vökudeild heldur tekin áhætta á kostnað þess. 3) Skjalafals: Sjúkraskrá frá fæðingunni (samtímaskrá) breytt áður en yfirmaður kvennadeildar sendi hana til landlæknis í lok janúar 2011.“
Þrátt fyrir alvarleika fyrri atvikanna tveggja telur Hlédís skjalafalsið vera lang alvarlegast vegna þeirrar staðreyndar að um brotavilja sé að ræða.
„Skjalafals og rangfærslur valda ekki bara sjúklingum og/eða aðstandendum gríðarlegum óþægindum og gera uppgjör og alla úrvinnslu atviks mun erfiðari. Starfsfólk sem veldur óvart alvarlegu atviki/slysi situr einnig uppi með óuppgerðan sársauka.“
Nefnir Hlédís máli sínu til stuðnings svipað atvik er átti sér stað í Noregi þegar hjónin Birgit og Olaf Holen Skjeldsvold misstu sitt fyrsta barn vegna læknamistaka. Í því máli fékk læknirinn Stian Westad rými til þess að taka ábyrgð á mistökum sínum og biðjast fyrirgefningar.
„Þá hefur hann ásamt Birgit verið með erindi á ráðstefnu í Noregi sem snýr að öryggi sjúklinga. Það er sem sagt verið að læra af þessari hræðilegu reynslu þeirra beggja.“
Segir Hlédís það að sjálfsögðu ekki sjálfgefið að sjúklingar/aðstandendur fyrirgefi slík mistök en að fyrirgefningarbeiðni opni þó á möguleikann sem hljóti að fela í sér frelsi fyrir þann sem olli slysinu.
„Við sem samfélag erum að tapa góðu fólki og dýrmætri reynslu úr heilbrigðiskerfinu eins og tekið er á þessum málum í dag. Skjalafals og þöggun innan heilbrigðiskerfis er ekki einkamál, þetta varðar okkur öll.“
Segir Hlédís óbeina viðurkenningu ekki vera nóg til þess að kerfið breytist og óskar hún því eftir opinberri afsökun frá Heilbrigðisstofnuninni.
