Hissa á já­kvæðum við­brögðum við körfu­bolta­mynd og „varpar sprengju út í kos­mósið"

„Ég er mjög hissa á að sjá alla þá jákvæðu pósta sem ég sé um þessa mynd en ég er alls ekki sammála og það getur vel verið að ég sé að varpa sprengju út í kosmósið með þessum pósti mínum – en þetta er mín skoðun,“ skrifar Sara Pálmadóttir fyrrverandi landsliðskona í körfubolta um myndina Hækkum rána sem sýnd var í Sjónvarpi Símans í vikunni.

Myndin er um 8 til 13 ára stúlkur í körfuboltaliði ÍR sem vilja breyta viðmiðum í kvennakörfu á Íslandi, þjálfaðar af óvenjulegum þjálfara sem hækkar í sífellu rána.

Sara, sem er tómstunda- og félagsmálafræðingur, kennaranemi og starfsmaður grunnskóla skrifar ítarlega gagnrýni á Fecebook síðu sína um myndina.

„Ég get ekki orða bundist eftir að hafa horft á þessa mynd og það tók mig langan tíma að róa mig, setjast niður og skrifa þennan pistil. Ég hef frá árinu 2014 fylgst með þessu liði sem um ræðir í myndinni og hef oft orðið kjaftstopp yfir framferði liðsins og þá sérstaklega þjálfarans,“ skrifar Sara en hún hefur keppt í körfubolta víðsvegar um heiminn og starfað sem körfuboltaþjálfari.

„Ekki misskilja mig ég er „all in“ í því að valdefla ungt fólk, kenna þeim að standa með sjálfum sér, kenna þeim „tögg“ og að vera töffarar en þjálfunaraðferðir sem notaðar eru í þessu tilviki eru ekki að mínu skapi.“

Sara vísar í Barnasáttmála Sameinuðu þjóðanna um rétt barna til að tjá sig um mál sem hafa áhrif á líf þeirra, þau eigi rétt á því að deila skoðunum sínum.

„Í lok myndarinnar er eimmitt vitnað í Barnasáttmálann og að rödd unga fólksins til að tjá skoðanir sínar – en er þetta rétta sviðið til þess. Er baráttumál þessara stúlkna, þ.e. að fá að spila á íslandsmóti drengja að fara að hafa áhrif á líf þeirra?, spyr Sara og svarar því neitandi fyrir sitt leyti.

„Það er margt sem má breyta og bæta í kvennaíþróttum á Íslandi en mín skoðun er sú að það eigi að hafa kynin aðskyld þegar kemur að því að keppa í íþróttum. Það er frábært að leyfa kynjunum að spila æfingaleiki en í keppni finnst mér að þetta eigi að vera í sitt hvoru lagi.

Hún vísar til þeirrar ábyrgðar sem felst í að sinna íþróttastafi barna, sérstaklega fram að 12 ára aldri, „því fyrir þeim iðkendum ertu svo mikið meira en þjálfari. Þú ert kennari, auka foreldri og síðast en ekki síst mikil fyrirmynd. Framkoma þín hefur ef til vill meiri áhrif á iðkendurna heldur en framkoma foreldranna. Eitt skilyrði þess að fyrir þér sé borin virðing sem leiðbeinanda er að þú virðir skoðanir, þarfir og tilfinningar barnanna. Þú sem þjálfari þarft að leitast við því að láta iðkendum líða vel og leiða þá til þroska. Börn eru ekki litlir fullorðnir heldur og ekki er hægt að koma fram við þá eins og fullorðið fólk því viðbrögð þeirra eru á margan hátt öðru vísi en okkar fullorðna fólksins,“ segir Sara.

Hún vísar líka í siðareglur ÍSÍ og KKÍ auk hegðunarviðmiða fyrir þjálfara en hún gagnrýnir þjálfarann í myndinn harðlega. Ekki síst fyrir talsmátann:

„Mér finnst þessi talsmáti sem hann notar alls ekki til eftirbreytni og ég myndi aldrei vilja láta neinn tala svona við barnið mitt. Hvorki þjálfarinn né liðsfélagar – í myndinni er sýnt frá tveimur æfingum þar sem stelpurnar æfa „trash talk“, þar sem þær tala „skít“ í eyrun á liðsfélögum sínum. Þetta er ekki það sem ég lærði sjálf á mínum uppvaxtarárum og er passar ekki við gildi mín í lífinu,“ segir Sara.

Atriði myndarinnar um töflufund er einnig til skammar að mati Söru og hún varð kjaftstopp yfir atriði myndarinnar um verðlaunaafhendinguna á Íslandsmóti.

„Atriðið í myndinni þegar ákveðið var á töflufundi fyrir mót, að stelpurnar myndu stíga fram og neita að taka við verðlaunum eftir mótið finnst mér til háborinnar skammar. Það eru margar aðrar leiðir til þess að láta í sér heyra. Þegar liðið stígur svo fram í verðlaunaafhendingu í íslandsmóti 11 ára varð ég kjaftstopp. Þarna eru 11 ára stelpur sem tala þarna, að mér finnst, á öðruvísi tungumáli en ætti að þekkjast hjá svona ungum börnum. Þarna fannst mér algjör vanvirðing borin fyrir körfuboltanum, leikmönnum, foreldrum, stjórnarmönnum, sjálfboðaliðum og öllum þeim sem koma að íþróttum á Íslandi,“ skrifar Sara.