„Þau sendu okkur ekki í fyrra er setning sem ég hef heyrt oftar með hverju árinu, í aðdraganda jólanna.
„Eigum við þá nokkuð að senda þeim?““
Þannig hefst pistill í Fréttablaðinu eftir Hauk Örn Birgisson einn vinsælasta pistlahöfund landsins. Þar fjallar Haukur um breyttar jólahefðir Íslendinga og ættu margir að geta speglað sig í skrifum höfundar. Haukur segir:
„Smám saman hefur jólasokkurinn, sem safnað hefur umslögunum, misst tilgang sinn. Þessi jól var hann ekki einu sinni sóttur ofan í kassann sem geymir jólaskrautið. Allir eru hættir að senda jólakort, ég þar með talinn. Mér finnst það leiðinlegt því það er engan veginn sambærilegt að fá jólakveðjur sendar með tölvupósti. Handskrifuðu kortin með uppstilltu og vandræðalegu fjölskyldumyndunum höfðu mikinn sjarma.“
Þá hafa gjafirnar breyst. Börn Hauks hafa útbúið gjafir sem bíða nú undir trénu.
„Gjafirnar hafa þó breyst frá því ég var barn. Í þá daga létu grunnskólar landsins börnin framleiða öskubakka. Ætli mamma og pabbi eigi sinn enn þá? Forvarnafulltrúar hljóta að anda léttar,“ segir Haukur en bendir á að eitt breytist þó aldrei.
„Einn dag á ári, með tárin í augunum, hámum við í okkur úldna fiska. Þetta hryðjuverkaborðhald köllum við skötu-„veislu“, sem hlýtur að vera eitthvert mesta rangnefni jólasögunnar. Markaðsverðlaun á þann sem kom með nafnið.“
En hvernig verða svo jólin hjá Hauki. Hann mun elda sína villibráð, gæða sér á asparssúpu og í eftirrétt verður heimalagaður ís. Krakkarnir fá samkvæmt venju að opna einn pakka á milli súpu og rjúpu til að róa þau aðeins niður. Haukur segir að lokum:
„Eftir matinn og pakkana verður leikið, spjallað og slakað á – og kannski verða jólakortin frá því í hitteðfyrra lesin. Gleðileg jól.“
