„Konan mín er alzheimersjúklingur og þess vegna kem ég seint til vinnu og fer snemma. Ég þarf að passa hana. Ég verð að gæta hennar eins og ungabarns.“
Þetta segir Haraldur Guðjón í viðtali í Tímariti VM sem ritstýrt er af hinum reynda fjölmiðlamanni Sigurjóni M. Egilssyni og er einnig birt á Midjan.is. Þar greinir Haraldur frá því að hann verði að bíða heima þar til kona er sótt og vera kominn heim áður en henni er ekið til baka að heimili sínu. Konan fær 34 þúsund á mánuði frá Tryggingastofnun en þar með er ekki öll sagan sögð.
„Í fyrra fékk konan 34 þúsund krónur á mánuði frá Tryggingastofnun. Nú hefur komið í ljós að hún fékk víst ofgreitt. Hún fékk alltaf sömu krónutöluna. Þrátt fyrir það reyndist hún hafa fengið ofgreitt í fyrra. Því borgum við nú til baka 3.400 krónur á mánuði. Tryggingastofnun fannst þetta víst ofrausn.“
Haraldur greinir frá því á öðrum stað að hann hafi verið á frægum fundi í Kópavogsbíói þegar lífeyrissjóðirnir voru stofnaðir, eða lífeyrissjóður málm- og skip. Haraldur segir:
„Þá var alveg á hreinu að lífeyrissjóðirnir yrðu viðbót við Tryggingastofnun. Nú segir Bjarni Ben að lífeyrissjóðirnir séu í staðinn fyrir Tryggingastofnun.“
Ljóst er að Haraldi finnst illa vegið að eldri borgurum. Hann bætir við:
„Mér sem ellismellur finnst skítt að þurfa að borga 40 prósent skatt af því sem ég fæ úr lífeyrissjóðnum. Skerðingarnar eru engin hemja. Ég þykist vera búinn að vinna fyrir þessum peningum.“
Þá er Haraldur spurður hvort hann sé ósáttur og hann svarar:
„Mér finnst óþarfi að vera búinn að borga skatta alla ævi og finnst ég hafa lagt nógu mikið inn og þurfa svo sætta við mig allt annað en að var stefnt.“
Ítarlega umfjöllun er að finna í tímariti VM.
