Hanna Katrín: „Illa upplýstir kjánar gera sér leik að því að gelta á hinsegin fólk“

Hanna Katrín Friðriksson, þingflokksformaður Viðreisnar, líkir geltandi kjánum á Íslandi meðal annars við Rússlandsforseta í nýrri aðsendri grein í Morgunblaðinu í dag.

„Á Íslandi er það helst að frétta að illa upplýstir kjánar gera sér leik að því að gelta á hinsegin fólk af því að kjánarnir halda að það sé töff,“ segir Hanna Katrín og bætir við að misskilningurinn væri auðvitað „drepfyndinn“ ef málið væri ekki grafalvarlegt.

Að sögn Hönnu Katrínar er ekki aðeins valdasjúkt fólk sem gerir heiminum ógagn heldur geti kjánar gert það líka.

„Hug­mynd­in að gelta að hinseg­in fólki á ræt­ur að rekja til sömu hug­mynda­fræði og ligg­ur að baki inn­rás Rússa í Úkraínu og þess að þrengja svo um mun­ar að yf­ir­ráðarétti kvenna yfir eig­in lík­ama,“ segir Hanna Katrín og heldur áfram: „Þessi hug­mynda­fræði snýst um völd af þeim toga sem hættu­legt fólk sæk­ist eft­ir og kján­ar aðstoða það við. Völd sem fást með því að halda öðru fólki í ótta. Völd sem fel­ast í því að hefta frelsi ann­ars fólks. Þetta er draum­sýn þeirra sem ráða ekki við að verða stór nema með því að troða á öðrum.“

Það sé sorglegra en orð fái lýst að fylgjast með því hvernig hópar íslenskra kjána taki að sér verkið hér á landi.

„Gera aðsúg að sam­borg­ur­um sín­um sem hafa það til saka unnið – í aug­um kján­anna – að þora að vera það sem þau eru. Að lifa frjáls. Að vera ekki hrædd. Kján­arn­ir skilja ekki að aðeins með því að við, íbú­ar þessa lands, lif­um líf­inu frjáls og óhrædd, er sam­fé­lagið okk­ar frjálst. Kján­arn­ir halda að þeir séu töff, en átta sig ekki á því að það er verið að nota þá af þeim sem ótt­ast frjálst sam­fé­lag. Ótt­ast að fólk lifi hér óhrætt, hvert með sín­um hætti,“ segir Hanna Katrín jafnframt.

Hanna Katrín segir góðu fréttirnar vera þær að geltandi kjánarnir séu ekki margir en það hættulega sé hversu margir átti sig ekki á því hvaða óskunda þeir geti gert. Þetta sé alls ekki saklaust grín.

„ Það er langt frá því að vera sak­laust að af­mennska fólk á þenn­an hátt. Sér­stak­lega þegar um er að ræða börn og ung­menni. Geltið á sér kannski ekki djúpa merk­ingu í huga þess sem gelt­ir, kannski bara létt grín á djamm­inu. Gleymt á morg­un. En það er ekki gleymt í huga þeirra sem verða fyr­ir þess­ari and­styggð, skil­ur eft­ir ör á sál­inni og get­ur í verstu til­fell­um verið dauðans al­vara. Er kjána­skap­ur­inn þess virði?“ spyr Hanna Katrín að lokum.