„Samkvæmt úrskurði mannanafnanefndar sem birtist í liðinni viku var nafninu Marzellíus hafnað þar sem ritháttur nafnsins hefur ekki unnið sér hefð í íslensku máli. Nú er orðið hefð örugglega teygjanlegt hugtak í huga einhverra, en engu að síður er það umhugsunarefni að Marzellíus hefur um langt skeið verið nokkuð algengt nafn á Vestfjörðum og Vestfirðir tilheyrðu Íslandi síðast þegar ég vissi.“
Þetta skrifar Hanna Katrín Friðriksson, þingmaður Viðreisnar, í aðsendri grein í Fréttablaðinu í dag. Þar fer hún yfir ástæður þess að Viðreisn hefur lagt fram frumvarp á Alþingi um breytingar á mannanafnalögum.
Hún bendir á hversu furðulegt það sé að Marzellíus sé ekki leyft en karlmenn á Íslandi megi samt sem áður heita Marzelíus eða Marsellíus. „Það muna örugglega fleiri en ég eftir Skipasmíðastöð Marzellíusar sem nefnd var í höfuðið á stofnandanum honum Marzellíusi. Og á Ísafirði býr a.m.k. einn Marzellíus sem fær meira að segja að hafa nafnið sitt svo ritað í Þjóðskrá. En hann var reyndar skírður áður en mannanafnanefnd komst að þeirri niðurstöðu á grunni mannanafnalaga að það væri ekki hefð fyrir nafninu. Sem sagt, of gamall til að vera hefð!“ segir hún.
„Botnar einhver í þessari vitleysu? Vill einhver þessa vitleysu?“ spyr Hanna Katrín.
Hún segir yfirlýst markmið núgildandi mannanafnalaga meðal annars vera það að vinna að varðveislu íslenska mannanafnaforðans og íslenskra nafnasiða. „Forsjárhyggja af því tagi sem lögin leiða af sér á ekki heima í nútímasamfélagi. Ef Íslendingar vilja varðveita íslensk nöfn og nafnahefð, og ekkert bendir til annars en að svo sé, þá gera þeir það sjálfir án valdboðs stjórnvalda.“
Hanna Katrín vekur athygli á því að Viðreisn vilji breyta núverandi mannanafnalögum, meðal annars með því að leggja mannanafnanefnd niður. „Alþingi er nú með til meðferðar frumvarp Viðreisnar um breytingar á mannanafnalögum þar sem markmiðið er að tryggja rétt einstaklinga til að bera þau nöfn sem þeir kjósa. Í um þúsund ár hafði íslensk þjóð fullt og óskorað frelsi til að nefna börn sín þeim nöfnum sem hún vildi. Þetta frelsi skilaði þeirri nafnahefð sem Alþingi hefur síðustu áratugi talið þörf á að festa í sessi með verulega íþyngjandi hætti fyrir almenning.“
„Er ekki kominn tími til að treysta fólki aftur fyrir eigin nöfnum?“ spyr Hanna Katrín að lokum.
