„Ég er í formlegu bataferli frá afleiðingum kynferðisofbeldis, fannst ég ekki hafa val um annað en að fara að taka þetta eins föstum tökum og mér er mögulegt. Þetta felur í sér að sækja viðtalstíma hjá Stígamótum og hópmeðferð þegar ég kemst í hana. Þetta hefur dregið fram mikinn sársauka og rússíbana tilfinninga en það er gott að geta deilt því að inn á milli rofar til.“
Þetta segir Halldór Auðar Svansson fyrrverandi borgarfulltrúi í pistli á Facebook. Halldór Auðar hefur áður opnað sig um kynferðisofbeldi sem hann varð fyrir í æsku. Í viðtali við DV árið 2016 sagði Halldór Auðar:
„Þöggun um kynferðisofbeldi hefur ýmis skaðleg áhrif á þolendur og samfélagið allt en lúmskustu áhrifin felast kannski í því að þolendur sem byrgja sitt inni verða gjarnan andlega hornreka; mikilvægur hluti af þeim og þeirra reynsluheimi er eitthvað sem aldrei er fært í orð. Sjálfsmynd okkar verður til út frá því að við speglum okkur í öðrum en þegar við gerum það ekki þá mótast hún aldrei almennilega. Við stöðnum í þroska og náum ekki að vaxa.“
Ári áður hafði Halldór Auðar stígið fram. Þegar hann var fjögurra eða fimm ára var hann króaður af ásamt bróður sínum af eldri strákum. Neyddu þeir Halldór til að afklæðast inni á afgirtu leikskólasvæði. Halldór var hræddur og niðurlægður. Sagði hann að tilfinningarnar eftir ofbeldið hefðu setið fastar í honum. Heimurinn var ekki lengur öruggur. Í þögninni hefðu tilfinningarnar kraumað í algjörri einangrun fram á fullorðinsár. Einnig hefði haft mikil áhrif að vera sviptur sakleysinu á þennan hátt. Afleiðingarnar voru þunglyndi og félagslegir erfiðleikar og brengluð tilfinning fyrir því hvar mörkin liggja í samskiptum við annað fólk.
Halldór Auðar opnar sig hvernig hann tekst á við eftirköst ofbeldisins sem situr enn í honum. Halldór Auðar segir: „Í kvöld tók ég hugleiðslu dagsins (hálftími á hverjum degi er mín rútína). Vanalega er markmiðið að leyfa engri tiltekinni hugsun að grípa mig heldur einbeita mér bara að andardrættinum - en stundum þegar ég finn eitthvað sterkt og mikilvægt fara í gang þá leyfi ég því að gerast. Núna fór ég frekar djúpt inn í tilfinninguna sjálfshatur, hvað hún hefur verið undirliggjandi og þrálát og skemmandi.“
Hugleiðslan gaf Halldóri rými til að skoða tilfinninguna, velta fyrir sér hvaðan hún kemur og hvað setningin „Ég hata sjálfan mig“ þýðir, líkt og hann orðar það. Hann bætir við:
„Skoðandi hana utan frá komst ég að raun um að þessi setning er þversagnakennd - það er enginn einn hluti af mér sem hatar annan hluta, ekkert „ég“ sem hatar og annað sem er hatað.“
Þá endar Halldór sinn mikilvæga pistil á þessum orðum: „Tilfinningin er ekki hluti af mér, hún er hatrið sem var hellt yfir mig og ég hef borið með mér af því það var yfirþyrmandi. Að mörgu leyti hef ég unnið úr því en ég hef ekki verið tilbúinn til að horfast svona lóðbeint í augu við það áður. Það er eitt að átta sig á þessu vitrænt og annað að finna það alveg beint, bæði nákvæmlega hvernig tilfinningin er og hvaða áhrif hún hefur haft á mig en líka hvernig ég get sleppt henni. Hugleiðslan hjálpar virkilega til við að þjappa erfiðum tilfinningum í demanta, þó það útheimti stundum mikla þolinmæði.“
