Úlfar Hauksson, sjómaður hjá Samherja og sérfræðingur í Evrópurétti, gerir athugasemdir við þá skýringu að Íslendingar séu eina þjóðin sem veiti ekki ríkisstyrki til sjávarútvegs.
Þvert á móti megi staðhæfa að ýmislegt annað komi til hér á landi sem túlka mætti sem styrki. Þar megi nefna að hagstjórn hér á landi hafi í gegnum tíðina „nánast alfarið snúist um hagsmuni sjávarútvegs og oft á kostnað annarra greina og launafólks.“
Þessi orð lætur Úlfar falla í færslu á eigin fésbók.
„Fleira mætti nefna þar sem aðkoma ríkisvaldsins kemur við sögu í fortíð og nútið. Á það má benda að sjávarútvegur er stundaður undir allt öðrum formerkjum í flestum öðrum ríkjum. Að sama skapi eru það oftast sömu einstaklingarnir sem hefja þennan málflutning til skýjanna og eru hvað duglegastir að réttlæta heimsmet okkar í að ríkisstyrkja landbúnað. Auk þess er broslegt að heyra forsætisráðherrann réttlæta núverandi fiskveiðistjórnum með þeim orðum að ef \"menn hefði haldið áfram í ofveiðinni, vannýtingu aflans. Þá hefðu allir tapað og byggð verið í uppnámi um allt land.“ Þetta er vissulega rétt. Hins vegar er það nú ekki svo að þessi mynd sé svart hvít, þ.e. annaðhvort kvótakerfi eins og það er í dag eða stjórnlausar veiðar. Niðurstaðan er sú að núverandi kvótakerfi hefur kosti og galla og forsætisráðherra kom vissulega inn á það og þannig á að nálgast umræðuna. Hins vegar er þetta ekki spurning um óbreytta fiskveiðistjórnun eða enga fiskveiðistjórnun eins og ráðherrann gaf til kynna. Þannig á ekki að nálgast umræðuna,“ skrifar Úlfar og vitnar til fréttar Rúv þar sem segir m.a. að útlit sé fyrir að útflutningsverðmæti íslensks sjávarútvegs aukist um 40 milljarða á þessu ári.
Í fréttinni var vitnað til þess að bæði Sigmundur Davíð Gunnlaugsson forsætisráðherra og Daði Már Kristófersson, forseti Félagsvísindasviðs Háskóla Íslands, töluðu um mikilvægt hlutverk kvótakerfisins í uppgangi greinarinnar.
