Ég bara spyr var á andlegu nótunum á Hringbraut í gærkveldi, en þar var meðal annars spurt hvort Íslendingar tryðu því upp til hópa að ástvinir fylgdu þeim eftir, þegar þeir væru látnir.
Hrönn Friðriksdóttir spámiðill, segir að svo sé og það hafi líka lengi fylgt Íslendingum að trúa á álfa og huldumenn. Hún segir ekkert samhengi á milli þess, hvort fólk fari í tíma hjá spámiðlum eða tryði því að það væri líf eftir dauðan. Margir tryðu því að ástvinir fylgdu þeim eftir þegar það hefði kvatt og það ætti sérstaklega við um ömmur og afa, foreldra eða systkini.
Hún sagði þó að það gætu verið miklu fleiri ástvinir sem fylgja fólki almennt, en oft væri þetta tengt því að viðkomandi hefði tengst hinum látna sérstökum tilfinningaböndum í lifanda lífi. Hrönn sagði að það væri hægt að sjá á fólki, hvort það væri feigt. Þá yrði áran þeirra grá og brotin, í staðinn fyrir að vera litrík. Eins sagði hún að ljósið sem talað væri um, þegar fólk kæmist í návígi við dauðan, væri í rauninni alheimsljósið.
Aðspurð um hvort lýsingar í bókinni Sumarlandinu væri réttar um dauðastundina, sagði hún að þær væru margar keimlíkar. Margir að handan segi svo frá að þegar þeir fara yfir móðuna miklu, þá séu aðstæður mjög svipaðar þegar fólk vaknar hinu megin. Þetta þýðir að þegar fólk deyr til dæmis á spítala, þá vaknar það oft í sjúkrarúmi nema að það eru látnir ástvinir í kringum það. Ef fólk deyr af slysförum, sé því hins vegar oft gefið svigrúm til að átta sig á því að það sé látið. Í bókinni Sumarlandinu sé til dæmis sagt frá ungum manni sem lést í bílslysi. Hann vaknaði upp í grænni brekku og fékk smá tíma til að jafna sig, áður en hann hitti látna ástvini.
Meira um þetta í þættinum Ég bara spyr, sem er endursýndur á föstudags- og sunnudagskvöld á Hringbraut.
