Atli Eðvaldsson féll frá í dag eftir hetjulega baráttu við krabbamein. Atli var einn besti knattspyrnumaður sem þjóðin hefur átt. Þá vann Atli eitt mesta íþróttaafrek knattspyrnumanns þegar hann skoraði 5 mörk í leik í Þýskalandi. Flaug síðan til Ísland til að spila fyrir þjóð sína og skoraði þar líka. Fjölmargir minnast Atla með hlýjum orðum á samskiptamiðlum. Gunnleifur Gunnleifsson fyrrverandi landsliðsmarkvörður lýsir nánu og fallegu sambandi sínu við Atla. Skrif Gunnleifs eru falleg og engin ástæða til annars en að leyfa þeim að njóta sín. Gunnleifur segir:
„Það var þungt að fá fréttir af því að Atli Eðvaldsson væri látinn. Atli er sá einstaklingur sem hefur haft mestu áhrifin á minn feril. Hann dró mig í gang undir lok tímabilsins 1994 með HK og lét mig spila síðustu 3 leikina í deildinni þegar við héldum okkur uppi í lokaleiknum við KA.
Í þeim leik spilaði hann hafsent fyrir framan mig, fyrrum landliðsfyrirliði, fyrrum leikmaður í Bundesliguni og það sem hann fyllti mig af sjálfstrausti og trú, þvílíkur karakter.
Leiðir skildu svo þar til að Atli og Guðmundur Hreiðarsson tóku við KR haustið 1997. Þá fékk ég spurnir af því að þeir hafi sést í íþróttahúsi Digranes þar sem ég spilaði handbolta með HK. Stuttu síðar fékk ég fundarboð og hitti þá. Þeir vildu fá mig til sín í KR og vera Kristjáni Finnbogasyni til halds og trausts.
Þetta þótti mér risa stórt og hreinlega skrifaði undir samning á mettíma. Í KR kynntist ég Atla sem manneskju og þjálfara fyrir alvöru. Ég drakk í mig hans hugmyndafræði inn á vellinum, en miklu frekar hugmyndafræði hans um hegðun utan vallar. Þar sem stolt, auðmýkt, virðing og óbilandi “dedication” voru aðalsmerki hans.
Ég var svo lánsamur að læra af honum í 2 ár í KR, vann titla með honum, en miklu frekar bætti hann mig sem manneskju og fótboltamann. Árið 2000 var hann orðin landsliðsþjálfari. Hann kallaði mig inn í hóp fyrir æfingarleik gegn Möltu og gaf mér mínar fyrstu mínútur í landsliðsbúningnum.
Ég spilaði nokkra landsleiki í viðbót fyrir hann, en svo skildu leiðir á ný inn á vellinum. En við héldum ágætis sambandi og það brást aldrei að þegar við töluðum saman í síma eða hittumst, þá kom hann alltaf með gullkorn og pepp sem ég tók með mér.
Ég hitti hann í síðasta skipti í bikardrætti í höfuðstöðvum KSÍ í sumar þar sem við föðmuðumst og spjölluðum. Hann sagði mér að hann væri stoltur af mér og hvað ég væri búinn að gera við líf mitt innan sem utan vallar. Hann sagði við mig:
„Spilaðu leikinn sem við elskum þangað til þú getur ekki meir.“
Ég á Atla svo mikið að þakka. Ég elskaði að hlusta á bransasögurnar hans, ég elskaði eldmóðinn hans, ég elskaði glampann í augunum hans, ég elskaði vináttu okkar.
Atli verður alltaf á stalli hjá mér.
Ég votta fjölskyldu og vinum Atla mína dýpstu samúð.
bis wir uns wieder treffen“
